Yusuf Akın
@ysfakn
Yalnız ölmek için doğmuş,
Kalabalık insanlarız...
Çok seveceğiz,
Yalnız ve pişman öleceğiz...
Sınıf Öğretmenliği
Malatya
Malatya, 11 Ekim
5 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Nasıl, nereden başlayacağım bilmiyorum ama başlamak ve yazmak zorunda hissediyorum kendimi. Çünkü geçtiğimiz bir yılda insanın dertlerini, sıkıntılarını yazarak içini bir kağıda dökerek bir nebze de olsun hafiflettiğini öğrendim. Şu anda koca şehirde yalnız kalmanın, kimsesiz kalmanın üzüntüsü kasıp kavuruyor içimi , konuşacak kimsenin olmaması bir telefonla hemen toplanıp dertlerini bölüştüğün insaların yokluğu içimi kemiriyor, ilk defa yalnızlığı iliklerime kadar hissediyorum. Hani Yaşar Kemal demiş ya " Çın çın ötüyor yüreğimin kökünde şu dünyanın ıssızlığı. Tanrı kimsenin başına vermesin böyle bir yalnızlığı! " Zamanında belki de bilinçsizce okuduğum bu dizeleri şimdi harfi harfine hissediyorum, anlıyorum ve en kötüsü yaşıyorum. Bu nedenle de elimden geldiğince yazıyorum, yazıyorum ki bir anlığına da olsa düşünmeyi bırakıp kafamı meşgul edeyim. Neyse durumun vehameti hiç de haberlerdeki gibi değil ne yazık ki, insan çocukluğunu, gençliğini sokaklarında geçirdiği, bildiği her şeyi, yaşamı öğrendiği bu sokakları bu halde görünce anlıyor nasıl bir şeyle karşı karşıya kaldığını. Yıkılanın sadece binalar olmadığını binlerce umudun, hayalin o molozların arasında yitip gittiğini anlıyorsun çünkü neredeyse hep tanıdığın ne hayallerle büyüdüğünü bildiğin insanların koskoca umutları olan gençlerin oralarda yaşadığını büyüdüğünü biliyorsun. Cesaretimi toparlayıp bütün şehri adım adım gezdim geçtiğimiz gün,bütün hayatımın geçtiği santimi santiminde bildiğim bu şehir ne haldeydi iyice kendi gözlerimle görmek istedim çünkü her adımda bir tanıdıkla karşılaştığım yeri geldiğinde selamlaşmaktan başımın ağrıdığı bu sokaklarda bir umut belki eskilerden bir şeylerle karşılaşma hayaliyle dolaştım bütün sokakları ama ne eski sokaklar kalmıştı ortada ne de kahkahalar atıp yeri gelince
Reklam
Kızıyordum, artık kızmıyorum. Bir şey oldu epey önce, kimsenin beni öldüremeyeceğini fark ettim. Affedilmeyecek ihanetlere tanık oldum. Affetmeyeceğim. Affetmenin, ne büyük uyum isteği ve palavra olduğunu fark ettim. Çok uyumsuzmuşum. Azıcık uyayım diye, ne fedakarlıklar yaptım, geçmiş olsun, affedemiyorum, etmeyeceğim de. Korku kendi cehenneminde debelensin, benim cehennemim başka.
Umay Umay
Umay UmayHelal sevdaEdebiyat & Roman
Vazgeçtiğin her haram dünyalık, imanını arttırır..
Bıraktığın her haram sevda, helaline yaklaştırır.
Sayfa 134
Bir ruhum bulunduğunu ancak o zaman fark etmiştim.Edebiyat & Roman
O beni birdenbire sessiz ve karanlık dünyamdan ayırmış, ışığa ve sahiden yaşamaya götürmüştü. Bir ruhum bulunduğunu ancak o zaman fark etmiştim. Şimdi, geldiği kadar sebepsiz ve ani, çekilip gidiyordu. Fakat benim için bundan sonra eski uykuya dönmek imkanı yoktu. Yaşadığım müddetçe türlü türlü yerler gezecek, dilini bildiğim ve bilmediğim insanlarla tanışacak ve her yerde, herkeste onu, Maria Puder'i, Kürk Mantolu Madonna'yı arayacaktır. Onu bulamayacağımı daha şimdiden biliyordum. Fakat aramamak elimde olmayacaktı. Beni, bütün ömrümce bir meçhulü, mevcut olmayan bir şeyi aramaya mahkûm ediyordu. Bunu yapmamalıydı...
Sayfa 139
"Sözlerime gücenmeyin!" dedi. "İleride arkadaşlığımızı bulandırması ihtimali olan şeyleri açıkça konuşmaktan çekinmemeliyiz. Bu gibi meselelerde korkaklık zararlıdır... Ne olur? Bu o kadar mühim bir felaket mi? Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar.
Sayfa 104
Reklam