Kitabı bitirdim ve kafamın içinde küçük bir tartışma programı başladı diyebilirim. Bir yanım “aman beden bütünlüğü” diyor, diğer yanım “birine hayat olmak varken?” diye susmuyor.
Yazar sağ olsun,
"Aşk ateşe yürümek demektir," ....."ya da aşk seni ateşe çeker, pervane ışık gibi, er geç yanacaksın, ama yandığına değer. İyi de insan bu hastalık için mi yaşıyor yani diye sorarsan, evet, aşk yoksa yaşamaya değmiyor bu hayat."
Sayfa 178 - Can Yayınları
yaşamak için iyi olmak gerektiğini düşünüyordum. devam edebilmek için iyileşmeyi bekliyordum. ama hayat böyle bir şey değilmiş. koşamadığında yürümek, yürüyemediğınde emeklemek o da olmazsa sürünerek de olsa devam edebilmek. yaşamak bu. hayat seni beklemiyor.
Yağmur başladığında şehir değişir. Kaldırımlar ışıkları yutmaya başlar, insanlar aceleyle sığınacak yer arar. İşte tam o anda yanında sevdiğin biri varsa, sıradan bir yağmur aniden bir hatıraya dönüşür. İlk damlalar omzuna düşerken birbirinize bakıp gülersiniz. Çünkü artık ıslanmak bir sorun değil, ortak bir maceradır.
Sevdiğin kişiyle yağmur altında yürümek, dünyadan kısa süreliğine izin almak gibidir.
Mısra