Tek bir şey istiyordum: Beni rahat bıraksınlar, fazla bir şey istemesinler.
‘’Bu yeryüzünde bizi ne beklerse beklesin, insanlar doğup öldükçe doğruluk ölmeyecektir.’’
Sanki hayatımın çok büyük bir kısmını derin uykuda geçirmişim.
"Aramızdaki temel fark ne, biliyor musun ?
sen insanlara baktığın zaman üniformalar,
bayraklar ve din görüyorsun!"
"Peki, sen ne görüyorsun bakalım?"
"İnsan, sadece insan. Seven, acı çeken, acıkan, üşüyen, korkan bir insan.’’
Ağaç dalındaki, gövdeden ayrılma eğilimini fark ettin mi bilmem? Hep öteye öteye uzar. Gövdenin toprağa kök salmış rahatlığından bir kaçıştır bu. Özgürlüğe susamışlıktır.
