Zєʟıһѧ
@zelihazz
İçinde yaşamadığım, yaşamıma dokunmayan, yaşamımı dönüştürmeyen enformasyonu taşımak da istemiyorum.
-Dilozof
KLÜ Hukuk
Bir yerde bulunmamız yaşadığımız anlamına gelmez.
158 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Neredensin diye sorma, insanım.Alıntı
Şuana kadar açık ara okurken en çok keyif aldığım kitap oldu Serenad. Otobüste kulaklığımda Schubert'ten Serenad çalıyorken kitabı yaşıyarak okudum. Anadolu burası her ev büyük bir anı mezarlığı. Çok yara var gizlenen. Farklı ırklar, farklı kültürler, farklı isimler, farklı dinler ama acılar hep aynı. Ayşe, Nadia, Semahat, Mari, Maya... Acı neredensin, nerelisin demez herkesi vurur. Acının kimlik sormak gibi bir huyu yoktur. Hepimizi ortak bir noktada buluşturan şeydir acı. İnsan olmanın koşuludur acı. Müslüman, Yahudi, Katolik, Ortodoks... Hepsi insan. Doğru ya da yanlış, hepsi insan.
Bu kitabı okurken çok şey öğrendim. Bir o kadar da cahil hissettim kendimi. Şu sıralar depresif halime kızdım. Medeniyetler beşiği olduğu kadar acıların da beşiği olan bu Anadolu'da ufacık dertlere takılıp depresif olmanın ne gereği var diye düşündüm ama sonra ayrıca yeni öğrendiğim acıları boğazımda yumrularla hissettim. O gün Nazi Almanyasında yapılan soykırım şuanda da başka bir halka yapılıyor. Dinler, halklar farklı ama bunu yapan aşağılık kötülük hep aynı. O zaman susan kişilerle bugün susanlar farklı ama susmaları aynı. Göz yummak hep aynı. Acı çekmek hep aynı. Irklar farklı ama gözyaşları hep aynı.
Toprak sanki evladını çağıran ana gibi. Hayat bir geri dönüş süreci. Öze, toprağa dönüyoruz. Ama öyle tak öldük gittik de değil. Yavaş yavaş ölüyor insan. İlk önce kaybetmekle ölüyor. Çocukken en sevdiği oyuncağı kaybediyor; büyüyünce annesini, babasını kaybediyor; en son da kendini kaybediyor.
Ama en acısı da hiçbir zaman umudunu yitirmiyor.
İçin ölüyor ama sen yaşamaya devam ediyorsun. Herkes sana bir nasihat sunuyor ama hiçbiri de bu nasihatlere uymuyor. Çünkü onlar da ne yapacaklarını bilmiyorlar. Bildikleri tek şey yaşamak zorundalar(her şeye rağmen).
Uyarı, Martin'den çok beni içerir.Edebiyat
Martin Eden'ı, sanki yıllardır tanıyormuşum gibi hissettim okurken. Martin'i okurken kendime karşı acımasızlığımı da fark ettim. Ben de Martin gibi kendimden ödün vermişim hep. Karanlık odalara hiç sığmamışım. Hep şiirin yelinde kuş gibi özgür uçarken bir avcıya yakalanmışım. Bir kuş daha ne kadar avlanabilir, bir kuş daha ne kadar aynı tuzağa düşebilir? İşte ben hep aynı tuzağa düşen kuş olmuşum. Ben bir döngü olmuşum. Bu kitap tam da psikolojik olarak çöktüğüm bir ana denk geldi. Sanki okumaktan çok yaşıyordum okurken. Kimi zaman kitaptan başımı kaldırıp karşımda Martin varmışçasına konuştum. Sanki yanımdaymış gibi... Martin Eden'ı okuyan insanların çoğu aynı şeyi hissediyorsa ve bu kitap çok okunmuşsa neden karşılaşmazlar bu insanlar? Neden her tanışmanın sonunu bir anlaşılmazlık getirir? Oysa herkes herkesi anlamaya çalışsa bitmez mi bu anlaşılmazlık? En temelde biz de burjuvalar gibi okurken anlamayı ve hissetmeyi unuttuk. En temelde biz insan olmayı unuttuk. En temelde biz bizi unuttuk.
Dorian GrayEdebiyat Felsefe- Düşünce
Güzel bir tenin sahibi gerçekte erdem kavramını kendinde bulundurur mu? Bu kitaptaki karakterimiz Dorian Gray; gözlerinde doğayı, teninde tüm güzellikleri taşıyor. Ancak ruhunda erdemi taşıyamıyor
Halil CibranEdebiyat Felsefe- Düşünce
Öncelikle Halil Cibran'ın okuduğum 2. Kitabı bu kitap. Ve gerçekten Halil Cibran'ın değindiği konu hoşuma gitti.
SUÇA SUÇLA CEVAP VERMEK
Cezayı alan belki suçlu ama cezayı veren çok mu