Zєʟıһѧ
@zelihazz
İçinde yaşamadığım, yaşamıma dokunmayan, yaşamımı dönüştürmeyen enformasyonu taşımak da istemiyorum.
-Dilozof
Şu anda okuduğu kitaplar
Neredensin diye sorma, insanım.Alıntı
Şuana kadar açık ara okurken en çok keyif aldığım kitap oldu Serenad. Otobüste kulaklığımda Schubert'ten Serenad çalıyorken kitabı yaşıyarak okudum. Anadolu burası her ev büyük bir anı mezarlığı. Çok yara var gizlenen. Farklı ırklar, farklı kültürler, farklı isimler, farklı dinler ama acılar hep aynı. Ayşe, Nadia, Semahat, Mari, Maya... Acı neredensin, nerelisin demez herkesi vurur. Acının kimlik sormak gibi bir huyu yoktur. Hepimizi ortak bir noktada buluşturan şeydir acı. İnsan olmanın koşuludur acı. Müslüman, Yahudi, Katolik, Ortodoks... Hepsi insan. Doğru ya da yanlış, hepsi insan.
Bu kitabı okurken çok şey öğrendim. Bir o kadar da cahil hissettim kendimi. Şu sıralar depresif halime kızdım. Medeniyetler beşiği olduğu kadar acıların da beşiği olan bu Anadolu'da ufacık dertlere takılıp depresif olmanın ne gereği var diye düşündüm ama sonra ayrıca yeni öğrendiğim acıları boğazımda yumrularla hissettim. O gün Nazi Almanyasında yapılan soykırım şuanda da başka bir halka yapılıyor. Dinler, halklar farklı ama bunu yapan aşağılık kötülük hep aynı. O zaman susan kişilerle bugün susanlar farklı ama susmaları aynı. Göz yummak hep aynı. Acı çekmek hep aynı. Irklar farklı ama gözyaşları hep aynı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Taş yarılıyor bir çiçek için, yol veriyor.
Kısacık konuşuyor çiçek: "Dünya" diyor, "gördüm, benimle tamamlanıyor."
Unutmak için verdiğim bunca çabadan
Geçtiğim bunca yıldan sonra
Tam unutmaya alıştırmışken kendimi
Artık unutmak istemediğimi fark ettim
Çünkü İstiklâl harbinde çektiklerimizi çekmek ihtiyarî bir şehadate atılmak için en evvel kendimiz kendimize inanmaya muhtaçtık.
