Zeynep Nur Topal
@zenuto
6 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Pamuk Prenses Ölmeli1000Kitap
Çok fazla karakter var, son 150 sayfaya kadar aynı olaylar ısıtılıp ısıtılıp önünüze koyuluyorken birden olay karmaşasının içine düşüyorsunuz. Bir noktadan sonra neyi kim yaptı takip edemez oldum. 500 sayfa ama önemli ve merak uyandırıcı olayların üzerine düşülse 300 sayfayı geçmez diyebiliriz. Netflixteki sıradan bir polisiye filmini izliyor gibi hissettim. Polisiye romanlarında polislerin özel hayatı, asıl olayla ilgisi yoksa çok üzerinde durulan şeyler değildir. Bu genelde filmlerde yapılır ki süre uzasın. Kitapta böyle şeyler okumak hoşuma gitmiyor. Son sayfalarda ana kahramanın bundan sonra ne yapacağı yerine bir polisin evinin satılıp satılmayacağını, bir diğerinin de hayatına hangi kadınla devam edeceğini okuyoruz mesela. Spoiler sayılabilir bu kısım- beni aşırı rahatsız eden bir diğer şey ise Tobi ile Amelie arasındaki çekimin sürekli vurgulanması. Okurken lütfen bir de bunların aşkı çıkmasın diye yalvardım resmen. Yahu kız 17 adam 27 yaşında??? 27 yaşındaki adamın 17 yaşındaki kızı öpmek istemesini okuttun bize??? Cidden güzel başlamıştı, son 150 sayfaya kadar katili epey merak etmiştim. Ama bir noktadan sonra öyle sarpa sardı ki olaylar. Bu bir polisiye kitabı, şaşırmamız ve yazarın bunu sindirmemiz için biraz beklemesi gerekir. Fakat durmaksızın yeni şeyler öğreniyoruz. Katil açığa çıkıyor, buna odaklanmaktansa yeni yeni dolandırıcılık olayları okuyoruz. Bu kitabı ben yazsam şöyle yapardım dediğim çok yer oldu. Güzel bir polisiye arıyorsanız tavsiye etmem. 500 sayfa okumaya değer değil gibi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Şeytanın Çırağı Yorumu
Japon klasiklerine epeydir başlamak istiyordum ve bunu da çok sevdiğim polisiye türüyle yapmak istedim. Öncelikle bu diğer çoğu yoruma nazaran biraz negatif bir yorum olacak… bunu söylemek istedim çünkü okumayı düşünüyorsanız büyük beklentilere girip sonradan hayal kırıklığına uğramanızı istemem. Polisiye maceram küçükken Sherlock ile başlamıştı. Dört kitaplık seriyi hemen bitirmiştim, o zamandan beri biliyorum ki bu tür hep en sevdiklerim arasında olacak. Tess Gerritsen, Grange, Dan Brown ve nicesini okudum ve okumaya devam ediyorum. Artık beni şaşırtacak bir polisiyenin gerçekten çok düşünülmüş olması gerekir sanırım. Ve yaptığım hata da bilmem kaç yıl önce yazılmış bir kitaptan olağan üstü şeyler beklemekti. Yazarın dili muhteşemdi, olay örgüsü sona kadar çok sürükleyici ve merak uyandırıcıydı. Karakterler benzersiz ve tasvirleri de aynı şekildeydi. Fakat sona gelince bunların hiçbir anlamı kalmamış gibiydi. İki öykü de en bitmemesi gereken ve en basit şekilde sonlandırılmıştı bana göre. Dediğim gibi belki de benim hatam çok şey beklememdi. Belki de o zamanlarda bu sıra dışı bir son kabul edilebilirdi fakat şu an ne yazık ki öyle düşünemiyorum. Kafamda binbir farklı son oluşturdum iki öykü için de. O güzel anlatım, o farklı karakterler çok daha güzel bir sonu hak ediyordu. Ama yine de başlangıç için doğru kitabı seçtiğimi düşünüyorum çünkü kitap sonunu getirmeden bırakmıyor sizi. Siz diğer öyküyü de yarın okurum diyemeden bir bakmışsınız o da bitmiş. Japon klasiklerine Yeşil Bambu ile devam edicem.