Reklam
En sevdiğim yazarlardan biri olan Alexandre Dumas inanılmaz üretken bir yazar olduğu su götürmez bir gerçek olmakla birlikte, kaçıncı kitabı olduğundan pek emin değiliz; öyle ki Üç Silahşör ve Monte Cristo Kontu gibi iki kült eseri aynı yıl yayımlamıştır. Yani iki eserin de Dumas’ın olgunluk dönemi eserlerinden olduğunu biliyoruz.
Pek bilinmese de Üç Silahşör, üç serilik bir romanın ilk kitabıdır.
Sırasıyla;
Üç Silahşör, Yirmi Yıl Sonra, Demir Maskeli Adam.
Dumas’ı macera, entrika, tarih, dram ve intikam yazarı olarak biliriz; bu kitabında da bu çizgiden şaşmaz. İçerisinde insanların güç uğruna neleri göze alabileceğini anlatan çok katmanlı bir kitap vardır. D’Artagnan’ın Paris’e gelişiyle başlayan hikâye; Athos, Porthos ve Aramis ile kurduğu dostluk sayesinde sadece bir maceraya değil, aynı zamanda büyüme ve olgunlaşma yolculuğuna dönüşüyor. Her bir silahşörün tamamen birbirinden farklı bir kişiliği var. Bu kişilikler, çevremizdeki insanlarda da görebileceğimiz; sadece silahşör özelliği gibi duran özellikler değil. Bu da karakterleri yaşıyormuş, sanki tarihin bir parçasıymış gibi hissettiriyor.
Kitap uzun olmasına rağmen D’Artagnan’ın gençliği ve düşünmeden hareket eden yapısıyla hikâyeye sürekli hareket katıyor. Düellolar, entrikalar, saray oyunları ve kaçış sahneleri kitabın temposunu hep canlı tutuyor. Özellikle Kardinal Richelieu ve Milady gibi karakterler hikâyeye büyük bir gerilim katıyor. Milady’nin kötü bir karakter olmasına rağmen zekâsı ve manipülatif dişil tavırlarıyla adeta bir Lilith tasviri gibi olması dikkat çekiyor.
En güçlü yanı dostluk olan bu kitapta, silahşörler ne kadar birbirlerinden farklı ve kusurlu da olsalar, bağlılıkları hikâyeyi unutulmaz yapan ve sürekli okunmasını sağlayan yegâne sebeptir.
Kısacası Üç Silahşör, sadece klasik olduğu için
Alice: Sürekli büyüyüp küçülür, kim olduğunu sorgular. Bu durum ergenliğe geçiş metaforudur.
Beyaz Tavşan: Sürekli geç kaldığını düşünür. Bu, yetişkin dünyasının zaman takıntısını, aceleciliği ve düzen baskısını temsil eder.
Tavşan Deliği: Alice’in deliğe düşmesi, bilinçaltına iniş metaforudur.
İç Beni ve Ye Beni: Değişim korkusunu temsil eder. Alice’in yiyip içtikçe bedeninin büyüyüp küçülmesi; ergenlik, beden algısı ve kontrol kaybı metaforudur.
Cheshire Kedisi: Bir görünüp bir kaybolur. Gerçekliğin kayganlığını ve aklın ne kadar güvenilmez olabileceğini anlatır.
Mad Hatter’ın Çay Partisi: Anlamsız toplum kuralları, sonsuz tekrar ve saçma görgü kurallarıyla dalga geçer. Victoria dönemi toplumunun aşırı resmiyetini ve yapaylığını eleştirir. Zamanın durmuş olması, monotonlaşan dünyayı temsil eder.
Kupa Kraliçesi: Otoriteyi ve zalim yönetimi simgeler. Anlamsız güç, korkuyla yönetim ve çocukların yetişkin otoritesini korkutucu algılaması metaforudur.
İskambil Kartları: Kimliksiz insanları temsil eder. Bireyselliği olmayan, yalnızca sisteme hizmet eden insanları simgeler.
Tırtıl: Kimlik ve dönüşüm temasıyla ilgilidir. Tırtılın sürekli “Sen kimsin?” diye sorması, Alice’in kimlik arayışını temsil eder. Kelebeğe dönüşmesi ise değişim ve olgunlaşma metaforudur.
Domuza Dönüşen Bebek: Sevgi görmeyen, kaba ve kaotik bir ortamda büyüyen çocuğun zamanla insanlıktan uzaklaşmasını simgeler.
Düşes: Çelişkili bir yetişkin figürüdür. Her olaydan ahlak dersi çıkarma çabası, Victoria dönemi yetişkinlerinin çocuklara zorla ders verme yaklaşımıyla dalga geçer.
Sahte Kaplumbağa: Victoria döneminde gerçek deniz kaplumbağasından yapılan pahalı bir yemeğe gönderme yapar. Karakter sürekli geçmişine ağlayan, abartılı derecede dramatik ve nostaljik bir figürdür. Bu da ezberci eğitim sistemi ve
Reklam