Aslan, ormanda aslandır. Kuş da, kafeste değil gökyüzünde uçarken kuştur. İnsanlığın gerçek günah kefareti, geçmişin kalıntılarını, mezartaşlarını biriktirircesine, suni ve zamandışı müzelere tıkmak ya da arşiv tozlarına boğmak değil, henüz insan ruhunda ve ilişkilerinde yaşamakta olan, yani doğallığını koruyan "hakikat ruhu" nu gelişeceği ortamına kavuşturmak olmalıdır.
Konuşma, söz, ancak alınteri ve emeğin gerektirdiği kadarıyla yararlıdır. İş yerine söz üretimiyle vakit tüketmek, bir nevi zaman katilliğidir ki bence katilliklerin en korkuncudur.
Her gün biri çıkar, başlar, benim ben demeye, / Altınları, gümüşleriyle övünmeye. /Tam işleri dilediği düzene girer, /Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben, diye.
"Ya söylediklerinde gerçek payı varsa? Ya bazı bilim adamları Tanrı olmak hırsına kapılmışlarsa? Kendilerini Tanrı yerine koyarak bizi yönetmeye kalkarlarsa?" diye düşündü. Korkusu bundan ileri geliyordu.