Zeynep Sdk Klc
@zeynepdr
Günübirlik Hayatlar - I. D. YALOM /Gerçek Psikoterapi ÖyküleriPsikoloji
"Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın."
Marcus Aurelius'un 
Düşünceler kitabından bu alıntıyla başlıyor eser. Yalnızca anlamlı bir giriş, bir rastlantı değil bu. Eserde de sıklıkla görülüyor Marcus Aurelius... Kimi kitaplar vardır yer eder hayatında, kimi değiştirir okuyanın hayatını... Eserde de öyle bir etkiye sahip Düşünceler.
Günübirlik Hayatlar
Farklı insanların, farklı hayatların gerçek psikoterapi öyküleri. Yalom'un hümanist, bütünsel yaklaşımı, yılların tecrübesi... On farklı insan, her birinin bambaşka hikayesi...
Ölüm korkusu yaşayan genç bir adam,
Öfke sorunu yaşayan bir kadın,
Yaşlanmanın kendisine getirdiği kısıtlamalarla mücadele eden bir adam,
Ölmekte olan bir insanın anlam arayışı,
Başkalarının derdine derman olurken kendini teskin edemeyen hemşire,
Geçmişinden kaçamayan bir insan,
İki kişi yaşadığını sanıp tek kişi yaşamak, tek kişilik deneyimler...
Nietzsche'nin de dediği gibi, "Neden'i olan, Nasıl'a katlanır." (s. 162)
Yıllar önce bir kitap okumuştum, onu anımsattı bana: 
Bir Psikiyatristin Gizli Defteri O eser de tıpkı Günübirlik Hayatlar gibi gerçek hayat hikayelerine dayanıyordu. Okunanların gerçek olduğunu bilmek okuru daha derinden etkiliyor, gerçek kurgudan her zaman daha çarpıcı. Hiçbir kurgu ne kadar ustaca kurgulanırsa kurgulansın gerçek gibi vuramıyor insanı.
Ve kendimi alamadığım bir de dizi geldi aklıma: Kırmızı Oda. Her terapi orada olduğu gibi canlandı gözümde.
"Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın." (s. 184)
Farklı hayatlara tanık olurken aslında kendi hayatımızı deneyimliyoruz. Terapideki insanlarla benzer, hatta birçok ortak noktamız var. İki kişilik sandığımız
Marcus Aurelius'un Düşünceler kitabından bu alıntıyla başlıyor eser. Yalnızca anlamlı bir giriş, bir rastlantı değil bu. Eserde de sıklıkla görülüyor Marcus Aurelius... Kimi kitaplar vardır yer eder hayatında, kimi değiştirir okuyanın hayatını... Eserde de öyle bir etkiye sahip Düşünceler.
Günübirlik Hayatlar
Farklı insanların, farklı hayatların gerçek psikoterapi öyküleri. Yalom'un hümanist, bütünsel yaklaşımı, yılların tecrübesi... On farklı insan, her birinin bambaşka hikayesi...
Ölüm korkusu yaşayan genç bir adam,
Öfke sorunu yaşayan bir kadın,
Yaşlanmanın kendisine getirdiği kısıtlamalarla mücadele eden bir adam,
Ölmekte olan bir insanın anlam arayışı,
Başkalarının derdine derman olurken kendini teskin edemeyen hemşire,
Geçmişinden kaçamayan bir insan,
İki kişi yaşadığını sanıp tek kişi yaşamak, tek kişilik deneyimler...
Nietzsche'nin de dediği gibi, "Neden'i olan, Nasıl'a katlanır." (s. 162)
Yıllar önce bir kitap okumuştum, onu anımsattı bana: Bir Psikiyatristin Gizli Defteri O eser de tıpkı Günübirlik Hayatlar gibi gerçek hayat hikayelerine dayanıyordu. Okunanların gerçek olduğunu bilmek okuru daha derinden etkiliyor, gerçek kurgudan her zaman daha çarpıcı. Hiçbir kurgu ne kadar ustaca kurgulanırsa kurgulansın gerçek gibi vuramıyor insanı.
Ve kendimi alamadığım bir de dizi geldi aklıma: Kırmızı Oda. Her terapi orada olduğu gibi canlandı gözümde.
"Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın." (s. 184)
Farklı hayatlara tanık olurken aslında kendi hayatımızı deneyimliyoruz. Terapideki insanlarla benzer, hatta birçok ortak noktamız var. İki kişilik sandığımız
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Günümüzde insana en çok acı veren ,yoksulluk değil,büyük bir çarkın küçük bir dişlisi ,bir robot haline gelmiş olmak ,yaşamın boş ve anlamsız olmasıdır. 
Erich Fromm
Erich Fromm
Kör Baykuş şimdiye kadar okuduğum romanlar arasında en olağandışı olanlardan biridir. Anlamak, dolayısıyla da anlatmak çok zordur bu romanı. Her okumadan sonra, bu anlayamamaktan kaynaklanan anlatamamazlık öylesine çarpıcıdır ki, “sen anlamazsan, senin dediğin de anlaşılmaz,” diye bir not düşme gereği duyarsınız. Ama, kesinlikle oldukça doyurucu bir eser. Etkisinden uzun zaman kurtulamayacağınızı garanti veririm.
Çünkü, imgeler ve gerçeküstü simgeler bakımından çok zengindir. Okur Kafka üslubunu sayfalar arasında kesinlikle hisseder. Okur, Kafka’nın imgelerle yarattığı Kafkaesk labirentinde ağır ağır aynı yönde ilerlerken, Hidayet’in labirentinin bir döngü olduğunu fark eder. Aslında fark etmez, hisseder. Ama bilir ki, her İkisinin de yarattığı, kayıp oldukları labirentlerden çıkmayı başaramayacaktır. Aralarında bir algılama farkı vardır. Kafka ağır bürokratik cehennemde bir hiçliğin içine hapsolurken, Hidayet kendi içinde kaybolur.
Eserin temi, her bir bireyin kendi dışında var olan, kendisini çevreleyen dünyanın-dünyasının bilincine varma konusunda, hayatının merkezine aldığı bir var olma mücadelesidir. Ailesi, karşı cinsi, hemcinsi ve genel olarak şer şey. Bu temi dillendiren anlatıcıdan duyduğunuz her şey, sanki normal bir anlatıcının değil, sarhoş bir uyuşturucu bağımlısı zihnin hayallerinden, algılamalarından süzülür. Kocaman bir SANKİ'yi atlamamak gerek.
Neden böyle düşünürüz? Çünkü anlatıcı, metinde, gerçek anlamda ne bir zaman ne de bir mekan hissi verir okura. Aslında mekan vardır. Ama zamana dağıtır onu. Lime lime eder .Hatta aktardığı olayların herhangi birinin cereyan edip etmediğini de anlayamaz okur. Aynı olaylar habire tekrarlanıp durur. Dönüşler, işte yukarıda değindiğimiz ouroboros labirentin, kısır-ouroboros döngünün içine hapsolur. Anlatıcının
