ınvictus (Boyun eğmez)Felsefe-Düşünce
“Zifir gibi gece sardı dört yanımı
Cehennemi karanlık çöktü omzuma
Şükürler olsun, hanginiz, ey tanrı,
Boyun eğmez ruhumu verdiyse bana.
İstediğince zorlu olsun koşullar;
Ne ağlar sızlar, ne de kaçarım;
En ağır silleleri vursa da kader,
Ezilir belki ama eğilmez başım.
Gazap ve acı dolu dünyadan sonra,
Gidecek tek yer Gölgelerin Dehşeti.
Yıllar geçtikçe yaklaşsam da yanına,
Korkarım sanma Ölümün Efendisi.
Varsın çok dar olsun kapısı cennetin,
Varsın cezalarla dolsun kara kaplı,
Benim efendisi kendi kaderimin,
Benim kendi ruhumun tek kaptanı.”
William Ernest Henley
Ölmenin en üzücü yanı başkalarına verilen sözü yerine getirememek, oyunu istemeden de olsa yarıda bırakmak olmalı.
Zifir gibi bir yalnızlıktı içimde yokluğun
İri bir memeydin kalçaydın avuçlarımda
Belki bir tutam tuzdun kirli
Seni düşündükçe susuyordum
~•~
Dışı tenha insanın, içi mahşer
Işığım kara kara yandı
Bir ince işmar, can damarıma neşter
Kirpik geldi ruha dayandı
Ecelime susattı iksir gözler
Zifir gözler
Kâfir gözler
~•~
Sayfa 19
