Ne terler döktü anlından büyük ceddin, ne uğraştı!
O terlerdir ki serpildikçe, kumdan vahalar taştı.
Zaman artık senin, gel, sen de yükselt öyle bir vaha;
Bu ıssız çölde hâin inleyen binlerce ervâhâ.
Gel ey Peygamberin fevkalbeşer fıtratta evladı,
Uyansın, gel ki, mızrabında şarkın dalgın eb’âdı.