Öyleyse dudaklarından öperim,
Orada bir parça zehir kalmıştır belki;
Bir zamanlar hayat veren dudakların
Bu kez son versin hayatıma.
Hangi uğursuz saat
Bu yürekler acısı durumun yüklenmiş suçunu?
Ah sevgili Juliet,
Neden böyle güzelsin hala? Yoksa
Ele avuca sığmayan ölüm mü aşık oldu sana?
İnanayım mı? O iğrenç canavarın bu karanlıkta
Sevgilisi olasın diye seni sakladığına?
Çoğu kez ölüm yaklaşırken
Amma da neşeli oluyor insanlar!
İdamlıkların gardiyanları buna,
Ölümden önce çakan şimşek derlermiş.
Sen iğrenç kursak, sen ölümün rahmi,
Ey yeryüzünün en değerli lokmasını yutan sen!