Puan vermedi·928 syf.·
2026 38. kitabı
Efendinin Güzeli; son derece kusurlu bir çağda, tüm kötülüklerden arınmış olarak kusursuzca yaşanmış bir aşkın romanıdır. Öyle ki kitabı bitirdiğimde uzun süre kendime gelemedim. Büyük bir heyecanla ve 'Efendi kim, güzel kim?' merakıyla çıktığım bu okuma yolculuğu; yazarın gerçekçiliğe olan tutkusunu, kendi psikolojisini ve aşkın doğasını sürekli sorgulamasını önüme serdi; bu derinlik, bana adeta bir Stendhal veya Proust eseri okuyormuşum hissini verdi…
Romanın en önemli özgün özelliklerinden biri, iç monologların yoğun kullanımıdır (on iki monolog —Ariane'nin dört, Mariette'in beş ve Solal'ın üç monologu—yüz kırk sekiz sayfaya yayılmış on iki bölüme ayrılmış olup, roman metninin yüzde onundan fazlasını temsil etmektedir. Monologların çoğunda noktalama işareti yoktur ve paragraflara bölünmemiştir, bu da kaçınılmaz olarak William Faulkner , Virginia Woolf ve James Joyce'un Ulysses'inin etkisini akla getiriyor. Görsel ipuçları olmadan , okuyucunun bu kaotik kelime akışının ardındaki anlatıcının düşüncelerini ayırt etmek için konsantre olması gerekir ; bu , anlam için zorlu bir tuzaktır. Tüm kavrayışı kaybetmeden hızlıca okumak imkansızdır. Her kelime hayati önem taşıyor…
Kitap yedi bölümden ve yüz altı bölümden oluşmaktadır…
• Birinci bölüm ( 1-9 . bölümler ): olay örgüsünün başlangıcı (Solal'ın Ariane'ye olan aşkının doğuşu);
• İkinci kısım ( 10-37 . bölümler ): Solal'ın Ariane'yi fethi;
• Üçüncü bölüm ( 38-52 . bölümler ): Aşkın başlangıcı (Solal'ın eski sevgilisi Isolde'nin ölümü);
• Dördüncü bölüm ( 53-80 . bölümler ): Ariane'nin kaçırılması (kocası Adrien'in intihar girişimi);
• Beşinci bölüm ( 81-91 . bölümler ): aşk ve can sıkıntısı;
• Altıncı bölüm ( 92-102 . bölümler ): Aşkın reddi;
• Yedinci bölüm ( 103-106 . bölümler ): Aşıkların ölümü…
Romanın
Yanılsama Anlatısı·500 syf.·
Jane Austen’ın 
Emma romanı, 19. yüzyıl İngiliz taşra toplumunun sosyal yapısını, evlilik kurumunu ve sınıf ilişkilerini ironik bir bakışla ele alıyor. Fakat roman satır aralarında sınıf farkının bilinci ve sınırı, insan tabiatının kör noktalarını ve duygular karşısında aklın ne kadar kolay yanılabildiğini gösteriyor. Austen, büyük olayları, karakterlerin trajedilerini anlatmayı değil; küçük detayları, yanlış anlamaları, ironiyle aktarmayı amaçlıyor. Böylece sakin görünen bir dünyanın içinde hareketli bir ruh haritası çiziyor.
Romanın merkezinde zeki, güzel, varlıklı, iyi eğitimli, fakat deneyimsiz bir karakter olan Emma Woodhouse yer alıyor. Emma(21), kendisi evlenme fikrinden uzak, fakat başkalarını “eşleştirme” konusunda yeteneği olduğunu düşündüğünden çöpçatanlık yapıyor. Austen, Emma’nın bu arzusu üzerinden insan ilişkilerinin kırılgan doğasını görünür kılıyor. Yazarın odağı, dış olaylardan çok içsel yanılgılar ve karakter çözümlemeleri üzerine yoğunlaşıyor.
Emma’nın kendini başkalarının hayatını düzenleyebilecek bir otorite olarak görmesi, roman boyunca sorgulanıyor. Aslında bunun en büyük nedeni, Emma’nın ev yaşamında da hakimiyetinin bulunması. Annesinin uzun yıllar önce ölmesi, ablasının evlenerek evden ayrılışıyla babasıyla yalnız kalıyor. Ev yaşamının hakimiyeti onda olduğu gibi, sosyal etkinlikler organize eden, sosyal ortamlarda söz sahibi olduğunu düşündüğü bir konuma da sahip. Bu da, başkalarının hayatları üzerinde en iyi yönlendirmeyi yapabileceği konusunda temelsiz bir özgüven taşımasına neden oluyor. Bu yüzden zararı en yakınlarına, en başta da Harriet'a dokunuyor.
Emma’nın roman boyunca öz farkındalığa ulaşacağı süreçte okurun olacaklardan çok da emin olmadan ilerleyişi romanı biraz belirsiz kılan özelliği diyebilirim. Austen bana kalırsa okuruEdebiyat
7/10
2026 35. kitabı
Jane Austen’ın Emma romanı, 19. yüzyıl İngiliz taşra toplumunun sosyal yapısını, evlilik kurumunu ve sınıf ilişkilerini ironik bir bakışla ele alıyor. Fakat roman satır aralarında sınıf farkının bilinci ve sınırı, insan tabiatının kör noktalarını ve duygular karşısında aklın ne kadar kolay yanılabildiğini gösteriyor. Austen, büyük olayları, karakterlerin trajedilerini anlatmayı değil; küçük detayları, yanlış anlamaları, ironiyle aktarmayı amaçlıyor. Böylece sakin görünen bir dünyanın içinde hareketli bir ruh haritası çiziyor.
Romanın merkezinde zeki, güzel, varlıklı, iyi eğitimli, fakat deneyimsiz bir karakter olan Emma Woodhouse yer alıyor. Emma(21), kendisi evlenme fikrinden uzak, fakat başkalarını “eşleştirme” konusunda yeteneği olduğunu düşündüğünden çöpçatanlık yapıyor. Austen, Emma’nın bu arzusu üzerinden insan ilişkilerinin kırılgan doğasını görünür kılıyor. Yazarın odağı, dış olaylardan çok içsel yanılgılar ve karakter çözümlemeleri üzerine yoğunlaşıyor.
Emma’nın kendini başkalarının hayatını düzenleyebilecek bir otorite olarak görmesi, roman boyunca sorgulanıyor. Aslında bunun en büyük nedeni, Emma’nın ev yaşamında da hakimiyetinin bulunması. Annesinin uzun yıllar önce ölmesi, ablasının evlenerek evden ayrılışıyla babasıyla yalnız kalıyor. Ev yaşamının hakimiyeti onda olduğu gibi, sosyal etkinlikler organize eden, sosyal ortamlarda söz sahibi olduğunu düşündüğü bir konuma da sahip. Bu da, başkalarının hayatları üzerinde en iyi yönlendirmeyi yapabileceği konusunda temelsiz bir özgüven taşımasına neden oluyor. Bu yüzden zararı en yakınlarına, en başta da Harriet'a dokunuyor.
Emma’nın roman boyunca öz farkındalığa ulaşacağı süreçte okurun olacaklardan çok da emin olmadan ilerleyişi romanı biraz belirsiz kılan özelliği diyebilirim. Austen bana kalırsa okuru
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Selamünaleyküm Rahmatullahi ve Bereketühü
Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem'den başlayıp Ubeyde Bin umeyr'e kadar devam eden 61 bölüm vardır hem hadis-i şerifler hem de rivayetli sözler bulunmaktadır.
Aşağıya kimlerin sözlerinin olduğu kimlerin geçtiğini de yazacağım inşâAllah.
Kitap boyunca gözüm hep Zeyd Bin harise'yi aradı çünkü Zeyd Bin Harise Peygamber efendimizin peygamberlikten önce de yanında bulunduğu çocuklardan biridir. Ve Zeyd Bin Harise'nin çocukluğu Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin yanında geçmiştir. Ama kitapta Zeyd Bin hariseye ait ne bir söz ne de başka bir şeye denk gelmedim.
Onun haricinde diğer peygamberlerimizin sözüne ve sahabelerin sözüne yer verilmiş çok hoşuma gitti daha önce hiç duymadığım şeyler okudum ve insanı düşündüren şeylerdi bunlar. Okumanızı öneriyorum isterseniz okuyun tabii.
Kitabın isimlere ayrılmış bölümleri bu şekilde:
1. RASULULLAH (S.A.V)
2. YUNUS (AS)
3. SÜLEYMAN (A.S)
4. EYYUB (A.S)
5. ADEM (A.S)
6. LOKMAN (AS)
7. NUH (A.S)
8. İSA (A.S)
9. MUSA (A.S)
10. DAVUD (A.S)
11.MUSA (A.S)
12.ÍSA (A.S)
13. İBRAHİM (A.S)
14. YUSUF (A.S)
15. EYYUB (A.S)
16. SÜLEYMAN (A.S)
17.İSA (A.S)
18. DAVUD (A.S)
19. EBU BEKR ES-SIDDIK
20. ÖMER B. HATTAB
21.OSMAN B. AFFAN
22.ALI B. EBİ TALİB
23. EBÛ'D-DERDA
Ebu’l-Hasan Harakani’de Fakr Kavramı
Kur’an ve hadislerde geçen “Fakr” kavramının iki ayrı anlamda kullanıldığı gö-
rülmektedir. Bunlardan biri “suret fakirliği” de denilen “maddî fakirlik”, diğeri ise
“manevî fakirlik”tir.
1. Maddî Fakirlik veya Suret Fakirliği:
İhtiyaç duyulan mala ve eşyaya malik ve sahip olmamak demektir. Kur’an’daki:
“Ganimet malları, yurtlarından ve mallarından uzaklaştırılan fakir muhacirlerin-
dir” 5
, ayeti ve benzer ayetlerde anlatılan fakrdır. Bu anlamdaki fakirlik hadislerde
de: “Fakr, insanı nerede ise küfre düşürecekti.”6
“Fakirlik, iki cihanda yüzkarasıdır.”7
İfadeleriyle anlatılmakta ve bu manada gönle sıkıntı veren fakirliğin makbul olmadığı ifade buyrulmaktadır. Tasavvufa konu olan fakr ise bu tür fakirlik değil, manevi fakirliktir.
2- Manevî Fakirlik:
Kulun kendinde varlık görmemesi, herşeyi Hakk’a irca etmesi, şahsının, amelinin,
hal ve makamının Allah’ın lütfu olduğunu kabul etmesidir. Kur’an’daki: “Ey insanlar,
siz Allah’a karşı fakir; yani muhtaçsınız. Allah ise ganîdir; yani herşeyden müstağni-
dir.”8
ve “Allah ganîdir; siz fakirlersiniz; yani O’na muhtaçsınız.”9
ayetleri bu anlamda-
ki fakrı anlatmaktadır. Peygamber Efendimiz, “Fakr, benim medar-ı iftiharımdır.” 10
buyurmaktadır. Yine başka bir hadis-i şerifinde “Allah’ım beni fakir yaşat, fakir öldür
ve fakirlerle haşret!”11; Allah’ım beni sana karşı muhtaç (fakir) kılarak müstağni eyle,
kendinden başkasına muhtaç (fakîr) etme!12 buyurmuştur. Bu hadisler manevi fakr
anlamında kullanılmıştır.
Kulun Allah’a muhtaç olması demek olan fakirlik, elbette fakiri de zengini de
kapsar. Bu anlamıyla fakir ve fukara, malı olmayan anlamına değil, “sufî ve derviş”
manasına gelir. Bu yüzden eskiden şeyhler kendilerine “Hadimu’l-fukara” (Fakirlerin
hizmetkârı) derlerdi.
İlk sufîler “yoksulluk” anlamına gelen fakr ile
Mutluluğun özü:
1- iyi ruh hali (eudaimonia)
2- sağlıklı beden
3-iç huzur
4- dış faktörler
Kurallar:
1. Gelecek kaygısı veya gerçekleşmesi imkansız hayaller, şu anki huzurumuzu yok eder. Mutluluğu, dış koşullarda değil, iç dünyamızdaki sükûnette aramalıyız.
2. Kıskançlıktan kaçın.
3. Kendini tanı, yeteneklerini keşfet: deneyim ve dış faktörlerden elde ettiğin bilgilerden sonra edinilmiş karakterini oluştur. ( ampirik birey)
4. İsteklerimizin peşinden giderken çaba göstermeliyiz. Eylemsizlik memnuniyetsizliği arttırır. (İstiyorsan harekete geç.)
5. Mutluluk ve acı görecelidir, isteklerimiz sürekli değişir. Önemli olan dengeyi bulmak.
6. İsteklerden ziyade, yaşayabileceğimiz gibi yaşamak pragmatik ve bilinçli bir yaklaşım gerektirir.
7. Bir işe başlamadan önce düşün planla. Sonuç kötü olursa kötü bir rastlantıydı de ve ilerle.
8. Az ile yetin. Beklentileri düşür, minimalist yaşamı seç. Sadelik mutluluk verir.
9. Anlık hazlar yerine uzun süreli huzuru seç.
10. Her şeyi aklının kontrolünde yap. Akıl ve duyguları dengele.
11. Geçmişteki talihsizlikleri düşünüp kendine işkence etme.
12. Hiç kimse duyduğunu kendine saklamaz. ( Güven)
13. Neşeli insanın neşeli olmak için her zaman nedeni vardır ki o da neşeli olmasıdır. (Neşeye kapılarını aç)
14. Anda çok takılma geleceği de çok kafaya takma. Dengede tut.
15. Sıkıntılar hayatın parçasıdır. Sakin kal ve ilerle.
16. En şanslı kişi hayatını acısız geçiren kişidir. Hayatını tamamla ve atlamaya bak.
17. Hayallerini dizginle çok uçarsan gerçeklikten koparsın.
18. İçindeki bulduğumuz an bir gün geçmiş olacak; anı yaşa, onu kaçırma.
19. Nefretini sözle değil eylemle göster ki küçük düşmeyesin.
20. Her meseleyi ona ait olan zamanda düşün.
21. Elinden kaçan şeyler için yas tutma.
22. Hayat belirsizliklerle dolu planlarımız
Gamlı Prensesİnceleme
Edebiyatımızda "gamlı prenses" olarak bilenen dertli yazarımız Tezer Özlü. Bu yazar ile yıllardır severek takip ettiğim 
Oğuz Aktürk sayesinde tanıştım. Onun, Tezer Özlü okuma rehberi videosundan yararlanarak ilk önce 
Çocukluğun Soğuk Geceleri kitabını ardından da 
Yaşamın Ucuna Yolculuk kitabını okudum.
Tezer Özlü 1943 - 1986 yılları arasında yaşamış, Türkiye de daha sonra birçok ülkeyi gezerek anlam arayışında bulunan bir yazar olmuştur. Yaşadığı dönem gereği soğuk savaşın Türkiye de beliren etkilerini kitaplarına yansıtmıştır. Çocukluğun Soğuk Geceleri kitabında
"Eisenhower bir melek. Cumhurbaşkanı olunca:
Amerika kardeş! Amerika kardeş! diye el ele tutuşup zıplıyoruz." (syf:21)
alıntısını bahsettiğim duruma örnek gösterebilirim.
Yaşamın Ucuna Yolculuk kitabını okurken açıkçası çok zorlandım. Kısa bir kitap olabilir fakat her cümlesi, her kelimesi; yüzlerce anlama, düşünceye, fikre şahitlik edebilir. Zihnin derinliklerinde yeni ufaklar açan yazılar yazmış Özlü. Bu sebeple kitabı okurken kesinlikle zorlanmalıyız. Çünkü yazar bizlere yapabilirsin! başarabilirsin! mutluluk vardır. huzur elbet bulunur. hayat çok güzel kuşlar uçuyor gibi bir şey asla vaat etmiyor. Özlü yaşamayı değil yaşamın ötesindeki metafiziği sorguluyor. Anlam ararken kendi anlamsızlığını fark ediyor. Kendisiyle yüzleşiyor. Çocukluğun soğuk gecelerindeki yalnızlığını anımsayıp ülke ülke gezerek çare arıyor bu duruma. Birden fazla kez evleniyor fakat içindeki çatışmalar neticesinde bu evlilikleri sonlandırıyor.
Tezer Özlü bu kitapta kendine örnek aldığı ve edebiyat gelişimine büyük katkı sağlayan 3 yazarı ziyaret ediyor. Franz Kafka için Pragtaki mezarına gidiyor. Svevo için Triesta'ya, Cesare Pavese için de Torino'ya gidiyor. Bu yazarlar arasında en çok üzerinde durulması gereken kişi Pavese oluyor bence. Çünkü kitap boyunca Özlü, bu yazarın
Oğuz Aktürk sayesinde tanıştım. Onun, Tezer Özlü okuma rehberi videosundan yararlanarak ilk önce Çocukluğun Soğuk Geceleri kitabını ardından da Yaşamın Ucuna Yolculuk kitabını okudum.
Tezer Özlü 1943 - 1986 yılları arasında yaşamış, Türkiye de daha sonra birçok ülkeyi gezerek anlam arayışında bulunan bir yazar olmuştur. Yaşadığı dönem gereği soğuk savaşın Türkiye de beliren etkilerini kitaplarına yansıtmıştır. Çocukluğun Soğuk Geceleri kitabında
"Eisenhower bir melek. Cumhurbaşkanı olunca:
Amerika kardeş! Amerika kardeş! diye el ele tutuşup zıplıyoruz." (syf:21)
alıntısını bahsettiğim duruma örnek gösterebilirim.
Yaşamın Ucuna Yolculuk kitabını okurken açıkçası çok zorlandım. Kısa bir kitap olabilir fakat her cümlesi, her kelimesi; yüzlerce anlama, düşünceye, fikre şahitlik edebilir. Zihnin derinliklerinde yeni ufaklar açan yazılar yazmış Özlü. Bu sebeple kitabı okurken kesinlikle zorlanmalıyız. Çünkü yazar bizlere yapabilirsin! başarabilirsin! mutluluk vardır. huzur elbet bulunur. hayat çok güzel kuşlar uçuyor gibi bir şey asla vaat etmiyor. Özlü yaşamayı değil yaşamın ötesindeki metafiziği sorguluyor. Anlam ararken kendi anlamsızlığını fark ediyor. Kendisiyle yüzleşiyor. Çocukluğun soğuk gecelerindeki yalnızlığını anımsayıp ülke ülke gezerek çare arıyor bu duruma. Birden fazla kez evleniyor fakat içindeki çatışmalar neticesinde bu evlilikleri sonlandırıyor.
Tezer Özlü bu kitapta kendine örnek aldığı ve edebiyat gelişimine büyük katkı sağlayan 3 yazarı ziyaret ediyor. Franz Kafka için Pragtaki mezarına gidiyor. Svevo için Triesta'ya, Cesare Pavese için de Torino'ya gidiyor. Bu yazarlar arasında en çok üzerinde durulması gereken kişi Pavese oluyor bence. Çünkü kitap boyunca Özlü, bu yazarın