Sesimi alıp da kaybetse rüzgar,
Versem gözlerimi bir sonsuz renge!
Içimde bir mahşer uğultusu var;
Ruhumdur çağıran, tenimi cenge.
Gözlerim bir kuyu, dilim kördüğüm,
Bir görünmez alem olsa gördüğüm;
Mermer bir kabuğa girip, ördüğüm,
Kapansam içimden gelen ahenge...
Lüzumsuz yere gülmeyeceğiz, mütefekkir bir insan olacağız. Gülünmeyecek yerde güldü mü insanın kalitesi düşer. Böyle insana “deli” derler. Gülmeyi gerektiren bir şey varsa o zaman gülünecek.