Bir çocuğun hayallerine dokunuş yapabilmek nedir diye sorsalar,büyüyünce ne olmak istersin sorusuna cevap olabilmektir derim.
Çocuklar, yeşermeyi bekleyen sabırsız bir fidan gibi. Sabırsızdım, beklemeyi öğrendim. Güneşim öğretmenlerimdi, ışığımı verimli bir şekilde üzerime konan uğur böceklerini de düşünerek almaya çalıştım. Rüzgarda sesim çıkmayacak kadar yapraklarım azdı, sessizliğin şarkısı olabileceğimi gerçekten büyümeye başlayınca fark ettim.
Ancak çoğu zaman yanlış eğitimcilerin yanlış doğruları bize dayatıldığı için kimi zaman kuracağımız cümlelerin hayatlarımıza mal olabileceği bize hatırlatılıyordu ne yazık ki.
Hayatlarımızın her biri matematik gibiydi aslında.
(Kitapların içinde melekler vardır.)