Kıyamet… Kıyamet…
Ramazan’ın ilk gününde, mübarek iftar saatinde onları bu kadar telaşlandıran ne olabilirdi? Kutsal kitapların kirletilmesi meselesi mi,kutsal ışık mı?
O kutsal ışık ki, insanlığa büyük kurtarıcıyı getirecekti. Maguşların on bin yıldır beklediği o büyük kurtarıcı… Onlara göre bu kurtarıcı Mesih’ti. Geldiği vakit ışığın içinden, kurbanlar eşliğinde yeryüzüne inecek; kendisiyle birlikte bütün Maguşileri çağırarak dünyada yeni bir hayat başlatacaktı.
İslam âleminin 985. Ramazan’ının ilk iftarıydı. Dünyaya yakın gelen kuyruklu yıldız kümesi, batı semalarından doğuya doğru ilerlemeye başlamıştı.
Kâinatın başlangıcında Allah vardı ve melekler vardı. Meleklerin hocası Azazil, mutlak bir itaat içerisinde Allah’a kulluk ediyordu. Ne zaman ki Tanrı Âdem’i yarattı ve Azazil’e Âdem’e secde etmesini söyledi, Azazil kendini Âdem’den üstün görerek bu emre karşı geldi. Kibri onu isyana sürükledi.
Önce cennetin en güzel mahlûku olan yılanı kandırdı; onun vasıtasıyla Havva’nın aklına girerek Âdem’i aldattı. Azdahak krallığı böyle başladı. Allah hepsini cezalandırdı; onları cennetten kovdu.
Utancından yüzyıllarca yerin altından çıkmadı. Nihayet Azdahak sultanının ihtişamına kapılıp omzuna yerleşti. Azdahak o kadar acı çekmeye başladı ki Tanrı’ya yalvardı. Hırs, kibir, sarhoşluk, büyü, yalanı ortadan kaldırmaya karşılık acılarından kurtulmayı istedi. Omuzundaki Azazil ise kibir, hırs, yalan gibi kötülüklerle onu kandırmaya devam etti.
Ömürler geçti, zaman aktı. Dünya hırs ve tamahın esiri oldu. Büyük kurtarıcı ise görevini tamamlayamadan Tanrı katına çekildi. Ve şimdi… yarım kalan hikâye yeniden yazılmak üzereydi…
İnsanlar seni hep eksik görürler, yetersiz görürler. Bunun, insanın kalbinde nasıl bir yara açtığını bilmezler. Özrün varsa özgür değilsindir;
Okumadim sanki yasadim…Roman
Kutsal Çile, insanın hayat boyunca omuzlarında taşıdığı acıların aslında onu olgunlaştıran birer imtihan olduğunu anlatıyor. Zorluklarla başlayan bir hayat, inanç arayışıyla anlam kazanıyor. Okudukça anlıyorsun ki bu hikâye sadece bir yaşam mücadelesi değil; sabrın, teslimiyetin ve içsel dönüşümün romanı. Bitirdiğinde “çile”nin neden kutsal olduğunu insanın içine işleyen bir eser.
Mutlaka okuyun derim
Raif Cilasun 
Kutsal Çile
Raif Cilasun Kutsal Çile
AZDAHAK
İskender PALA
Yazarımız İskender Pala’nın kaleminden okuduğum her bir eseri ile bambaşka duygular yaşıyor, bambaşka ruh haline bürünüyorum. Özellikle tarihi kurgulara öyle başarılı imzalar atıyor ki yazarımız, kaleme aldığı dönemi tüm ayrıntılarıyla biz okurlara yansıtıyor eserimiz 𝐀𝐳𝐝𝐚𝐡𝐚𝐤’ta da olduğu gibi.
O zaman hemen kitabımızdan bahsedelim kısaca…
Hikayemiz 1577 yılının Ramazan ayında tüm dünyanın ihtişamına hayran olduğu İstanbul’da geçiyor.
O gece herkesin başı yükseklere çevriliyor; görevlilerin hilali görüp Ramazan ayının başlangıcını müjdelemeleri bekleniyor ve sonunda beklenen haber de geliyor.
Hicret’ten itibaren 985. Ramazan’ın başladığını da Şeyhülislam müjdeliyor.
Bu mübarek ayın başlaması ile ziyadesiyle mutlu olan halk ve imparatorluk sarayındaki devletlülerin mutluluğu Karabarut Hasan isimli hafiyeyenin huzura gelmesi ve yanında getirdiği bohçayı açmasıyla bozularak yerini huzursuzluğa bırakıyor.
Bohçanın içinden çıkanlar Sultan oğlu Sultan Murat Han’ın memalik-i mahruse-i şahanesinde Allahın kitabıyla alay edercesine kirletilmiş sayfalardır. Kutsal kitap kirletilerek bu devlete meydan okunmuş Allahın dinine savaş açılmıştır. Şehrin farklı yerlerine farklı zamanlarda bırakılmış bu bohçalara karşı yapılacak olanlar, alınacak tedbirler düşünülüp konuşulurken çok daha büyük, kıyamet alameti olarak görülen bir haberle sultan iftar sofrasından kaldırılır. Kimine göre uğursuzluk kimine göre hayra yorulan o dehşetli ışık kümesi gökyüzünde belirmiş, akılları baştan almıştır.
Bu doğa olayını farklı yorumlayan ve uzun zamandır bu anı bekleyen, kan akıtmaktan can almaktan çekinmeyen, kıyameti isteyen sapkın akıllar, yaptıkları akıl almaz vahşetle kendilerini kurtaracaklarını düşünüyorlardır fakat yeryüzünde kafirler kadar onlara dur diyecek aklı
AZDAHAK1000k
Merhabalar sevgili arkadaşlar;
Öncelikle herkese sevgi, saygı, ve huzur dolu günler dilerim . Bugun sizlere kalemini cok sevdiğim , külliyatını bitirdiğim ve her yeni cikacak kitabını dört gözle beklediğim yazar @iskender.pala 'nın @kapiyayinlari 'ndan yeni çıkan #azdahak kitabindan bahsetmek istiyorum dilim döndüğünce.
Spoi yoktur rahatca okuyabilirsiniz yorumu.
Hiç kimsenin tam olarak bilmediği , neredeyse hafiye kimliğini yalnızca sultan ile sadrazamın bildiği bir avare .. Çarşı esnafı onu rahmetli dokumacı Salim Ağa'nın haylaz oğlu mirasyedi Hasan olarak bilirdi. Ama o Karabaruttu. Necile'nin Karabarutu. Karabarut ve Emanetin yolları nasıl kesişti? Emanet kim mi? okuyun bakalım
Öz kardeşi can yoldaşı sürmeli Mustafa. İbn Mukle kur'an'nı aramak icin gittiği uzak diyarlardan dönüp Samimesine kavuşabilecek mi? Evladını kucağına alabilecek miydi acaba?
Azdahak cemiyetinin başı kimdi? Bu cemaat neden hep özürlüleri topluyordu etrafında? Kuyruklu yıldızla ne gibi bi bağlantıları vardı? Amaçları ne idi?
İslam aleminin 985. Ramazanının ilk iftarı dünyaya yakın gelen bir kuyruklu yıldız kümesi Batı semalarından doğuya ilerlemeye başladı. İstanbul semalarında dört saat gezinen bir kuyruklu yıldızın İstanbul'da yarattığı dehşet ve korku... Kimi bunu kıyamete yordu kimi de beklediği büyük kurtarıcı Maguş Azdahak o ışığın içinden cıkıp dünyayı kurtaracak diye bekledi. Cehalet ne korkunç bir şey. Maguşları kurtaracak olan Azdahak! Ve kurtarıcılarının gelebilmesi için dünyada kargaşa şiddet, kan ve kötülüğün çoğalması gerektiğine inanan bu Maguşlar. Öyle bir hikaye ki soluksuz okuyacaksınız. İskender pala Her zamanki gibi kalemini konuşturmuş.
Peki düşünün bakalım; kilis'e, müderris ,balyoz, hamile kadın, bebek kemikleri, köpekler, asesler,benli vezir,
Kitaplar, en iyi kaçış bileti. Kitabı okurken tek bir adım atmadan 985 km uzakta ki Çukurova'ya gidebiliyorum.
Orhan Kemal, alın terinin hikayesini sağlam diyaloglarla oluşturmuş.
Oğlum OsmanDin
“İnsan dediğimiz şey sadece şu gördüğün et, kemik, sinir, deri ve kan değildir. Bunlar sadece insana bir şekil veren cesettir. Hayvanlarda olduğu gibi... İnsan bizatihi ruhtur. Ruh daima canlı hâlindedir. Ceset ise gün gelir ölür, toprak olur. Amma ruh devamlı yaşar, ölmez.”
“İleri dünyanın şaşkın kişileri! Kafanızı, şuurunuzu alkolle yıkaya yıkaya ciğerlerinizi delik deşik ederek kalbinizi pisleyerek, vicdanınızdan Allah duygusunu atarak mı bulacaksınız ilericiliği? Aptallar, yuh olsun topunuza!”
1970’li yıllarda kaleme alınmış, akıcı, bağlayıcı bir kitap. Önce filmini izlemiş, kitaptan öyle haberdar olmuştum. Filmini izlerken bir kitaptan uyarlanmış olduğunu öğrenmiş ve öğrenince de almıştım. Kitap; İslâmî edeb, ahlâk ve terbiye ile yetiştirilmiş, âilesinin üzerine titrediği Osman’ın, lise dönemine kadar müthiş dini bir hayatı var iken ortaokulun sonu ve lise döneminde kötü arkadaşlar ve kötü öğretmenler vesilesi ile tanıştığı sosyalizm ile dinsiz, ahlâksız, saygısız bir adama, bir Kaya’ya dönüşümünü ve bu dönüşümle ailesinden, dininden, milletinden, ahlâk ve nizamından kopuşunu anlatıyor. Eser pek güzel. Filmini önceden izlemiş biri olarak; kitabı daha etkileyici buldum. Özellikle son sayfalarında gözyaşlarımı hakim olamadım. Kevserî Âilesi çok şey yaşadı ama sonunda herkes hak ettiğini buldu. Tavsiyemizdir. 
Oğlum Osman Raif Cilasun
Oğlum Osman Raif Cilasun