Anıl Haznedar
@AHaznedar
İnstagram @haznedaranil
Ne Siyah Ne Beyaz ama Gri de Değil
Jack London
İhtiraslarından duyduğu heyecan ile motivasyonunun zirvesine çıkan, sonrasında ulaştığı tatminkârlığın doyumsuzluğunda, aradığı ve istediği amacın ulaştığı yerde bulduğu şey olmadığını fark eden ve bu yüksek bilinç ile yaşayanlar arasındaki yalnızlığın güçlü yürüyeni haline gelmiş her insanın nihai sonuydu, Martin EDEN ‘ın sonu da. Azaplı bir hayatın içten içe kemirdiği ruhun, bedeni tıpkı bir maraz gibi sararak esir alışı. Melankolik bir ruha sahip biz Martin EDENlar, acımızı ruhani bir tevazuyla ama aşka olan karşılıksız inancımızla yaşarken bunu mutlulukla taçlandırılmış bir keyfiyete asla dönüştüremedik. Günümüzün edebiyat dergileri, sosyal medyanın çok takipçili profilleri haline gelmiş durumda. Bu profillerin kadın uzuvları ya da telefon veya bilgisayar ile aynı karede çekilerek paylaşılmış fotoğrafları eşliğinde dile getirdikleri eleştirilerin kaderini belirlediği Amatör Yazarlar haline geldik. Brissenden’in ‘Fani’sini yererek paramparça edenler ve Martin’i baş tacı edenler ile kendi sosyal pencerelerinden -ruhlarının dehlizlerinden çıkarıp döktükleri en hususi sırlarını açığa çıkarıp acısını paylaşan bizleri- bu ay on kitap okuduğunu büyük bir gururla paylaşan büyük edebiyat çevreleri! aynı kişiler. Hayallerini, ihtiraslarını, acılarını ve en taze yaralarını kaleminden damlaya damlaya sayfalarca kâğıda dökerek paylaşan, kitapları yalnızlığının ilacı ve tek dostları haline getiren, yalnız kalmayı bilinçli bir tercih haline getirerek ruhunu yeniden şarj etmek olarak kabul eden bizler, yaşama arzusunu kaybetmiş, hayata karşı büyük bir isteksizlik duyan ve büyük kalabalıklar içerisinde yalnız ruhlar olarak insanlardan uzak kalmayı huzurun tek şartı haline getirdik. Bizi buna, mensubu olduğumuz topluluk sevk etti; bizi anlamadılar, ruhları hastalıklı bireylerEdebiyat
Jack London
İhtiraslarından duyduğu heyecan ile motivasyonunun zirvesine çıkan, sonrasında ulaştığı tatminkârlığın doyumsuzluğunda, aradığı ve istediği amacın ulaştığı yerde bulduğu şey olmadığını fark eden ve bu yüksek bilinç ile yaşayanlar arasındaki yalnızlığın güçlü yürüyeni haline gelmiş her insanın nihai sonuydu, Martin EDEN ‘ın sonu da. Azaplı bir hayatın içten içe kemirdiği ruhun, bedeni tıpkı bir maraz gibi sararak esir alışı. Melankolik bir ruha sahip biz Martin EDENlar, acımızı ruhani bir tevazuyla ama aşka olan karşılıksız inancımızla yaşarken bunu mutlulukla taçlandırılmış bir keyfiyete asla dönüştüremedik. Günümüzün edebiyat dergileri, sosyal medyanın çok takipçili profilleri haline gelmiş durumda. Bu profillerin kadın uzuvları ya da telefon veya bilgisayar ile aynı karede çekilerek paylaşılmış fotoğrafları eşliğinde dile getirdikleri eleştirilerin kaderini belirlediği Amatör Yazarlar haline geldik. Brissenden’in ‘Fani’sini yererek paramparça edenler ve Martin’i baş tacı edenler ile kendi sosyal pencerelerinden -ruhlarının dehlizlerinden çıkarıp döktükleri en hususi sırlarını açığa çıkarıp acısını paylaşan bizleri- bu ay on kitap okuduğunu büyük bir gururla paylaşan büyük edebiyat çevreleri! aynı kişiler. Hayallerini, ihtiraslarını, acılarını ve en taze yaralarını kaleminden damlaya damlaya sayfalarca kâğıda dökerek paylaşan, kitapları yalnızlığının ilacı ve tek dostları haline getiren, yalnız kalmayı bilinçli bir tercih haline getirerek ruhunu yeniden şarj etmek olarak kabul eden bizler, yaşama arzusunu kaybetmiş, hayata karşı büyük bir isteksizlik duyan ve büyük kalabalıklar içerisinde yalnız ruhlar olarak insanlardan uzak kalmayı huzurun tek şartı haline getirdik. Bizi buna, mensubu olduğumuz topluluk sevk etti; bizi anlamadılar, ruhları hastalıklı bireyler
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tutunamayanlar
Tutunamayanlar Geriye Kalan Her Şey
Yıllardır tecrübesini ettiğim öğrenilmiş çaresizliğin habis hezeyanlarına hapsolmuş bir şekilde, icra hareketlerinin birbirinin aynısı ancak nevrotik sanrılarımın gün geçtikçe farklılaştığı günlerimi sürdürüp gidiyorum. Oğuz Abi ile birlikte her şeyin bir anlam içerisine girmeye başladığı bir dönem bu. Bazı şeylerin anlamlarının açığa çıkabilmesi için bazı şeylerin gerçekleşmesi gerektiği inancı hala daha fikirlerimi süslüyor olsa da Oğuz Abinin de şu sözleri aklımdan çıkmıyordu; 'Turgut bir keresinde şöyle demişti, bu güne kadar gereğinden fazla vermişim. Almadıkları bir sürü Turgut vermişim onlara' şeklindeki bu söz benim de bu güne kadar olmadık insanlara, olmadık kurum ve kuruluşlara kendimden fazlasıyla verdiğimi, sağlığımdan olsam dahi vermeye devam ettiğim inancını kuvvetlendirmişti. Artık kendimden daha fazla vermeden, sadece yapmam gerekeni yaparak huzur içerisinde kendi kabuğum içerisinde yaşıyordum. Oğuz Abinin de geçmiş yılların acı tecrübesi içerisinde bana anlatmaya çalıştığı da buydu. Önce sen sonra gene sen ve sonra gene sen. Çünkü Oğuz Abi de Turgut gibi, Selim gibi kendisinden fazlasıyla vermiş, onu anlamayan insansılar topluluğu içerisinde sadece kendisini değil, insanlığı anlatmaya çalışmıştı. Ancak bunda muvaffak olamadığı gibi her geçen gün verdiği mücadelenin gene kendisine karşı olduğunu anlamıştı. Şimdi aynı tecrübenin benim benliğimde yaşandığını fark etmiş ve mutlak sonun gerçekleşmemesi için benim en iyi arkadaşım olmuştu. O andan itibaren anlamıştım hayallerimizin yalnızca hayallerde yaşacağını. Çünkü Don Kişotvari bir amaç bu dünyada var olamaz, bu amacı besleyen insanlar ise insansıların karşısında yok olup giderlerdi. En güzel hayallerin yaşanması, hatta
Bölüm 11Tutunamayanlar
Hayal kurmayı bırakalı uzun zaman oldu Oğuz Abi. Sen gittiğinden beri hem çok şey değişti hem hiçbir şey değişmedi. Değişen; en azından eskiden hayal de olsa bir şeyler kurabiliyorduk. Değişmeyen ise ezilenin gene ezilmeye devam ediyor oluşu Oğuz Abi. Tutunamayanlar eskiden tutunabileceklerini hayal ederdi, şimdi ise kendileri, bile isteye tutunmuyorlar. Çünkü biliyorlar zaten tutunamayacaklarını. En azından benim yanımda sen varsın. Günü birlik yaşadığım hayatın günübirlik anlamı oldun. Her gün başka bir anlamın içerisinde dalgalı bir denizde seninle boğulmak, ölürken yalnız olmadığını bilmek gibi bir his uyandırıyor. Sen de olmasan bu elle tutulur, gözle görülür canlı varlıklarla nası başa çıkabilirdim bilmiyorum. Bu insanlarla mücadele etmekten de çok yoruldum zaten. Hiçbir şey istemiyor canım. Her şeyin dışında kalmaya çabalayarak soyut bir yaşam sürmek... En huzur bulduğum yer tuvalet. Hiç kimsenin seni rahatsız etmeyeceği, etmek istemeyeceği tek yer. Neden? Çünkü orda pis bir iş yapıyorsun. Ve kimse pis bir işe girmek istemiyor. Ama o pis iş, içinden çıktığı insana garip bir huzur veriyor. Rahatlatıyor ve anlık da olsa tüm dertlerini sıkıntılarını içinden çıkararak kanalizasyonun en derinlerine götürüyor. Böylesine bir rahatlama anlarında her zaman derin düşünceler içerisinde oluyorum Oğuz Abi. Bilmem bir başka insan da benim gibi midir? Aksi olduğunu sanmıyorum; öyle olsaydı boşuna söylenmiş olurdu 'Türk'ün aklı en iyi tuvalette çalışır' sözü. Varmış demek ki eskilerin bir bildiği. Böyle bir anda içinde bulunduğum düşünceler, içimden çıkmak için beni zorlayan pis şeylerle karman çorman bir hale bürünüyor. Bir yanda rahatlama bir yanda ise vücudun hafifçe aşağıya doğru çöküşü. Yorgunluktan ya da rahatlamaktan değil
Tutunamayanlar
Hayal kurmayı bırakalı uzun zaman oldu Oğuz Abi. Sen gittiğinden beri hem çok şey değişti hem hiçbir şey değişmedi. Değişen; en azından eskiden hayal de olsa bir şeyler kurabiliyorduk. Değişmeyen ise ezilenin gene ezilmeye devam ediyor oluşu Oğuz Abi. Tutunamayanlar eskiden tutunabileceklerini hayal ederdi, şimdi ise kendileri, bile isteye tutunmuyorlar. Çünkü biliyorlar zaten tutunamayacaklarını. En azından benim yanımda sen varsın. Günü birlik yaşadığım hayatın günübirlik anlamı oldun. Her gün başka bir anlamın içerisinde dalgalı bir denizde seninle boğulmak, ölürken yalnız olmadığını bilmek gibi bir his uyandırıyor. Sen de olmasan bu elle tutulur, gözle görülür canlı varlıklarla nası başa çıkabilirdim bilmiyorum. Bu insanlarla mücadele etmekten de çok yoruldum zaten. Hiçbir şey istemiyor canım. Her şeyin dışında kalmaya çabalayarak soyut bir yaşam sürmek... En huzur bulduğum yer tuvalet. Hiç kimsenin seni rahatsız etmeyeceği, etmek istemeyeceği tek yer. Neden? Çünkü orda pis bir iş yapıyorsun. Ve kimse pis bir işe girmek istemiyor. Ama o pis iş, içinden çıktığı insana garip bir huzur veriyor. Rahatlatıyor ve anlık da olsa tüm dertlerini sıkıntılarını içinden çıkararak kanalizasyonun en derinlerine götürüyor. Böylesine bir rahatlama anlarında her zaman derin düşünceler içerisinde oluyorum Oğuz Abi. Bilmem bir başka insan da benim gibi midir? Aksi olduğunu sanmıyorum; öyle olsaydı boşuna söylenmiş olurdu 'Türk'ün aklı en iyi tuvalette çalışır' sözü. Varmış demek ki eskilerin bir bildiği. Böyle bir anda içinde bulunduğum düşünceler, içimden çıkmak için beni zorlayan pis şeylerle karman çorman bir hale bürünüyor. Bir yanda rahatlama bir yanda ise vücudun hafifçe aşağıya doğru çöküşü. Yorgunluktan ya da rahatlamaktan değil