Adbesa
@Adbesa
Life Goes On Enough...
Şu anda okuduğu kitap
Canınızı en çok yakan daima insanların nezaketidir.
Molière bu eserinde bize Alceste aracılığıyla şunu soruyor: Herkesin birbirinin yüzüne gülüp arkasından kuyu kazdığı, nezaketin sahtelikle karıştığı bir dünyada dürüst kalmak mümkün müdür?
Alceste, toplumun o yapmacık övgülerinden, Canım benim, seni gördüğüme ne kadar sevindim deyip arkasını döndüğünde nefret kusan insanlardan yorulmuştur. O, bir insan sarrafı değil, bir insan kaçanıdır. Çünkü onun için dürüstlük, sosyal uyumdan çok daha değerlidir.( Bu arada hayatımın son 5 yılı inanın bende böyle hissediyorum)
Kitapta gördüğüm bir diğer en vurucu yer, Alceste’in bu kadar nefret ettiği o sahte ve flörtöz dünyanın tam göbeğindeki bir kadına, Célimène’e aşık olmasıdır. Mesela ,Alceste dünyayı dürüstlüğe davet ederken, kalbi gidip en büyük dedikoducuya, en çok maske takana mühürlenir. Bu, aslında hepimizin yaşadığı o büyük çelişki değil mi? Aklımız bize kaç derken, gönlümüz hep kal demez mi sıklıkla.. Alceste’in bu içsel savaşı, kitabı sadece bir tiyatro metni olmaktan çıkarıp bir insanlık trajedisine dönüştürmüş..
Bu kitabı tavsiye ediyorum çünkü bu çağda bizlerde gitgide birer Alceste değil miyiz? Sosyal medyada özellikle instagramda herkesin mükemmel göründüğü, LinkedIn’de herkesin kariyer konusunda çok heyecanlı olduğu, gerçek duyguların emojilerin arkasına saklandığı bir çağda yaşıyoruz..
Asıl merak ettiğim toplumda kabul görmek için bir maske takmak mı gerekiyor yoksa Alceste gibi yalnız kalma pahasına gerçek olmak mı? Sizin tercihiniz hangisi? Yorumlarda buluşalım..
Sizce de coğrafya bir kader midir yoksa bir kandil mi?Edebiyat & Roman
Selam dostlar.. Bugün sizi alışılmışın dışında bir yolculuğa, Hindistan’ın renkli kumaşlar ile derin yoksulluğun, kadim gelenekler ile kadın ruhunun mücadelesinin iç içe geçtiği o topraklara götürmek istiyorum. Sizce de coğrafya bir kader midir yoksa bir kandil mi?
Aslında bu eser, Hindistan’daki kadınların yaşamına sadece bir gözlemci olarak bakmıyor; onların kalp atışlarını duyurmaya çalışıyor. Hindistan’da kadın olmak; bazen binlerce yıllık geleneklerin gölgesinde kalmak, bazen de o gölgenin içinde kendi güneşini yaratmak demek. Müştak, bu zorlu coğrafyada kadınların maruz kaldığı toplumsal baskıyı, kast sisteminin görünmez duvarlarını ve haksızlıkları anlatırken, kalemini bir kılıç gibi değil, bir kandil gibi kullanıyor.
Kitapta beni en çok sarsan noktalardan biri, Hindistan’ın kalabalık sokaklarında kendi sesini bile duymakta zorlanan kadınların, bir araya geldiklerinde nasıl devasa bir ışığa dönüştükleriydi. Mesela bir bölümde, hayatın yükü altında omuzları çökmüş, her gün aynı zorluğa uyanan kadınların hikayesini görüyoruz. Onlar için Kalp Lambası, sadece bir umut değil; birbirlerinin yarasına merhem olma biçimi. Bir kadının, diğerinin karanlığını fark edip kendi lambasından ona bir parça ateş vermesiyle başlayan o zincirleme reaksiyon, Hindistan’ın tozlu sokaklarını bile güzelleştiriyor bence.. Bu kitap benim için çok farklıydı çünkü, Hindistan'daki kadınları sadece kurban olarak resmetmemesi hatta tam tersine, Kadınların birbirine tutunarak nasıl ayakta kaldığını, Hindistan’ın mistik havasıyla harmanlanmış gerçekçi dramları ve büyük devrimlerin değil, küçük kalp lambalarının dünyayı değiştirebileceğini gözler önüne sürüyor.
Eğer Hindistan denince aklınıza sadece Bollywood dansları geliyorsa, bu kitap algınızı değiştirecek. Kalp Lambası, size o uzak