Adbesa
@Adbesa
Life Goes On Enough...
Şu anda okuduğu kitap
Sizce de coğrafya bir kader midir yoksa bir kandil mi?Edebiyat & Roman
Selam dostlar.. Bugün sizi alışılmışın dışında bir yolculuğa, Hindistan’ın renkli kumaşlar ile derin yoksulluğun, kadim gelenekler ile kadın ruhunun mücadelesinin iç içe geçtiği o topraklara götürmek istiyorum. Sizce de coğrafya bir kader midir yoksa bir kandil mi?
Aslında bu eser, Hindistan’daki kadınların yaşamına sadece bir gözlemci olarak bakmıyor; onların kalp atışlarını duyurmaya çalışıyor. Hindistan’da kadın olmak; bazen binlerce yıllık geleneklerin gölgesinde kalmak, bazen de o gölgenin içinde kendi güneşini yaratmak demek. Müştak, bu zorlu coğrafyada kadınların maruz kaldığı toplumsal baskıyı, kast sisteminin görünmez duvarlarını ve haksızlıkları anlatırken, kalemini bir kılıç gibi değil, bir kandil gibi kullanıyor.
Kitapta beni en çok sarsan noktalardan biri, Hindistan’ın kalabalık sokaklarında kendi sesini bile duymakta zorlanan kadınların, bir araya geldiklerinde nasıl devasa bir ışığa dönüştükleriydi. Mesela bir bölümde, hayatın yükü altında omuzları çökmüş, her gün aynı zorluğa uyanan kadınların hikayesini görüyoruz. Onlar için Kalp Lambası, sadece bir umut değil; birbirlerinin yarasına merhem olma biçimi. Bir kadının, diğerinin karanlığını fark edip kendi lambasından ona bir parça ateş vermesiyle başlayan o zincirleme reaksiyon, Hindistan’ın tozlu sokaklarını bile güzelleştiriyor bence.. Bu kitap benim için çok farklıydı çünkü, Hindistan'daki kadınları sadece kurban olarak resmetmemesi hatta tam tersine, Kadınların birbirine tutunarak nasıl ayakta kaldığını, Hindistan’ın mistik havasıyla harmanlanmış gerçekçi dramları ve büyük devrimlerin değil, küçük kalp lambalarının dünyayı değiştirebileceğini gözler önüne sürüyor.
Eğer Hindistan denince aklınıza sadece Bollywood dansları geliyorsa, bu kitap algınızı değiştirecek. Kalp Lambası, size o uzak
Ahh Füsun ahh diyerek ve karın ağrıları ile bitirdim kitabımı..sevilmeyi bilmeyen Füsun un hikayesi..Bu kitap, sadece bir aşk hikayesi değil, aynı zamanda İstanbul'un silikleşen anılarına, kaybolan değerlerine ve insan ruhunun derinliklerine yapılmış bir yolculuk. Kemal'in Füsun'a olan saplantılı aşkı, beni bazen hüzünlendirdi, bazen kızdırdı, ama en çok da insan kalbinin ne kadar karmaşık ve tutkulu olabileceğini bir kez daha gösterdi
Müze fikri, eşyalara yüklenen anlamlar, kaybolan anların biriktirilmesi... Her biri içimde bir fısıltıya dönüştü,Hatıralarımız, bizi biz yapan en değerli hazinelerimiz...
Okurken kendimi, Kemal'in gözünden İstanbul sokaklarında dolaşırken, eski tramvayların sesini duyarken, şehrin kokusunu içime çekerken buldum. Füsun'un her bir eşyası, bir zamanlar benim de değer verdiğim, ama belki de unuttuğum küçük detayları hatırlattı. Bir küpe, bir tuzluk, bir kibrit kutusu... Hepsi, aslında bir hayatın, bir aşkın, bir zaman diliminin sessiz tanıkları.
Masumiyet Müzesi benim için sadece okunup bitirilen bir kitap olmadı... O, ruhumda bir iz bıraktı, bana aşkın ve zamanın kırılganlığını, aynı zamanda hatıraların gücünü fısıldadı. Bu kitap, bana kendi masumiyetimi, kaybolan anlarımı ve yüreğimin derinliklerindeki o ince sızıyı hatırlattı. Herkesin kendi içinde bir Masumiyet Müzesi olduğunu, ve o müzeye yapılan yolculuğun ne kadar değerli olduğunu gösterdi...
Bu kitabı okurken yaşadığım duyguları tarif etmek zor. Sanki Orhan Pamuk, benim kalbimin en derin köşelerine dokundu ve orada uyuyan anıları yeniden uyandırdı. Belki de bu yüzden Masumiyet Müzesi benim için asla unutulmayacak, daima hatırlanacak özel bir deneyim oldu. Şubatta filmini izlemeyi iple çekiyorum ve ilk baharda İstanbul'a gidip müzeyi gezmeyi
@yapikrediyayinlari ndan keyifle
