Turgay Ak
@AkmareulBoatda
Anne, ben ömrümde bir kere ağladım. Hiçten bir şey için, doya doya kana kana ağladım. Bilmem hatırında mı? Bundan yirmi beş sene evvel. Sen büyük bir felâketten yeni çıkmış genç bir duldun. Ben bir asker mektebinde okuyordum. Haftada bir çıkıyorduk. Sen mektebe geldin. Kapıda beni görmeğe müsaade etsin diye bir zabitle konuşuyordun. Bense bahçeye çıkmış, bir ağacın arkasında sizi tâ uzaktan gözetliyordum. Sen benim orada olduğumu bilmiyordun. Yağmur yağıyordu. Seni uzaktan, bir çarşaf içinde, incecik hayâlinle görüyordum.Zabit sana birtakım işaretler yaptı. Galiba görüşmemizin mümkün olmadığını söyledi. Sen de döndün. Yağmur altında, evimize saatlerce uzak o yerde, tek başına, boynu bükük, uzaklaştın gittin.Kim bilir nereye gittin? Geceyi nerede geçirdin. Sen giderken, ben de saklandığım ağaca başımı dayadım. Belki bir saat, belki bir ömür ağladım.
Reklam
hangi günahı işledin de doğdun, hangi suçu işledin de varsın ?
acın da kaderin gibi sebepsiz.
"çocukluğumda arkadaşlarımla ben, işinin başındaki mezar kazıcıya bakarak eğlenirdik. bazen bize kafatası verirdi; top oynardık. hiçbir iç karartıcı düşüncenin soldurmadığı bir sevinçti bu bizim için."
Noel'den üç gün sonra garip biri geldi odama ve adımın John Merlyn olup olmadığını sordu. Evet deyince de katlanmış bir ihbarname uzattı. Ben kağıdı açarken odadan çıkıp gitti. Kağıdın üstünde eski İngilizce harflerle AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ MINTIKA MAHKEMESİ, onun altında da modern blok harflerle NEW YORK EYALETİ GÜNEY MINTIKASI yazılıydı. Sonra da yine blok harflerle adım, adresim ve en uçta büyük harflerle, "ÇAĞRI" sözcüğü.
Arkadan şunlar geliyordu: "Hiçbir mazeret kabul edilmeksizin, sizin ve her birinizin Amerika Birleşik Devletleri halkı adına karar vermeye yetkili YÜKSEK MAHKEME önünde hazır bulunmanızı EMREDERİZ.
Mahkeme yeri ve tarihini verdikten sonra, belirtilen gün ve saatte hazır bulunmadığım takdirde mahkemeye saygısızlık suçundan cezaya çarptırılacağım yazılıydı. Bir kez daha okudum kağıdı, özellikle ilk cümle büyülemişti beni. Bir yazar olarak, okunuş şekline bayılmıştım. Herhalde eski İngiliz yasalarından alınmış olmalılardı.Hukukçuların istedikleri zaman ne kadar kesin ve açık anlamlı konuşabilmeleri de ilginçti, yanlış anlamaya hiç yer bırakmıyorlardı. Cümleyi bir kez daha okudum: "Hiçbir mazeret kabul edilmeksizin, sizin ve her birinizin Amerika Birleşik Devletleri halkı adına karar vermeye yetkili YÜKSEK MAHKEME önünde hazır bulunmanızı EMREDERİZ.
Harikaydı, Shakespeare'nin kaleminden çıkmış gibiydi.
"Acı çekiyorum, ama yine de yaşamıyorum ben. Çözümsüz bir denklemdeki Meçhul, bir X'im ben. Tüm başlangıcını ve sonucunu yitirmiş bir tür hayaletim ben hayatta."
On beş on altı yaşlarındayken yetimhanede okumuştum bunları ve sanırım Dostoyevsky insanlığın sonu gelmek bilmeyen çaresizliğini göstermek, belki de insanların yüreğine dehşet salıp onları Tanrı'ya inanmaya ikna edebilmek için yazmıştı bunları.
Reklam