Melya
@Akmelya
27 Mart 2001
8 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Depresif düşünceleriniz çarpıtılmış bile olsa gerçeğin kuvvetli bir yanılsamasını oluşturur. Yanılgının kökenini daha net cümlelerle ifade edeyim: Duygularınız, gerçekler değildir! Hatta, duygularınız, düşüncelerinizin aynası olmak dışında, anlamsızdır da. Eğer algılarınız bir anlam ifade etmiyorsa yarattıkları duygular da lunaparktaki hileli aynaların yansıttığı görüntüler kadar saçma olacaktır. Ama bu anormal duygular da çarpıtılmamış düşünceler tarafından yaratılanlar kadar geçerli ve gerçekçi geldiği için, otomatik olarak onların gerçek olduğunu varsayarsınız. İşte bu yüzden depresyon, zihinsel 'kara büyü' nün bu kadar kuvvetli bir şeklidir.
Sayfa 69 - psikonet
Depresyon hiç de duygusal bir rahatsızlık değildir! Sahip olduğunuz her kötü his, çarpıtılmış olumsuz düşüncelerinizin bir sonucudur, tıpkı soğuk algınlığında burnunuzun akması gibi. Depresif belirtilerinizin ortaya çıkmasında ve sürmesinde, mantık dışı kötümser tutumlarınız başrolü oynar.
Sayfa 51 - Psikonet
"Neden iyi olmadığını da söyleyeyim. Çünkü Vhalla, sen düşünüyorsun ve izliyorsun ama hiçbir zaman yapmıyorsun. Bu kütüphanedeki tüm kitapları okuyup bir gün ustanın kendisinden bile daha bilge olabilirsin ama sonra gerçekte hiçbir şey yapmadan ölürsün. Tek yaptığın şey hayatı başkalarının deneyimleri üzerinden yaşamak olur."
Yapılan bir araştırmaya göre iki ayrı insan farklı zamanlarda biri kaza geçirip paralize olurken diğeri şans oyunlarında büyük ikramiyeyi kazanır ve ikisi de yüreğinde taşıdığı duygu durumunu zirvelerde yaşarlar. Biri mutluluğunun ölene kadar süreceğini düşünürken diğeri bu üzüntü ile nasıl bir ömür geçireceğini dert edinir. Ama su, yolunu bulup hayat döngüsü devam ederken geride bıraktıkları bir yılın ardında ikisi de normal duygulara sahiptir. Ne biri çok mutlu, ne de diğeri hâlâ enkaz halindedir. Bu belki de ruhun yoğun duygulara zamanla bağışıklık kazanma şeklidir. Ya da insanın baki olmadığı bu dünyada hislerinde kalıcı olmadığının göstergesi...
Öfkeyle haykıran on iki ses birbirine benziyordu. Artık domuzların yüzüne ne olduğu konusunda kuşkuya yer yoktu. Dışarıdaki hayvanlar bakışlarını domuzdan insana, insandan domuza, yeniden domuzdan insana çevirdiler ama içeridekilerin hangisinin domuz hangisinin insan olduğunu söylemek şimdiden olanaksızdı.
