"Kalbimiz veya zihnimiz için en önemli şeyin ne olduğunu bize mantığın değil, başka güçlerin gösterdiğini yaşadıkça, adım adım, tecrübeyle öğreniriz. Böylece, başka güçlerin üstünlüğünü kendiliğinden fark eden akıl, mantık yürüterek bu güçler karşısında pes eder ve onlarla işbirliği yapmayı, onlara hizmet etmeyi kabul eder.”
Bir şeyler bekliyorum
ama bilmiyorum ne olduğunu.
Bana öyle geliyor ki
şimdi, şimdi, nerdeyse
kapı kendiliğinden açılıverecek
ve o şey apansız içeri girecek.
"Geceleri uçsuz bucaksız gökten gözlerinizi ayırmadan bakarken, her nedense düşüncelerinizde, duygularınızda yalnız olduğunuz bilinci uyanır. Kendinizi umarsızlık içinde yapayalnız, en yakınınız saydığınız kimselerden uzak, çok uzak bulursunuz. Koca evrende değersiz bir varlık olarak görürsünüz kendinizi. Binlerce yıldır gökyüzünden bakan yıldızlar, insanın kısacık yaşamını umursamayan, bilinmeyenlerle dolu gökyüzü ve çevrenizi saran karanlık, siz bütün bunlarla göz göze gelip anlamlarını çözmeye çalıştıkça suskunluklarıyla içinizi ezerler. İşte o anda gömütte bizleri bekleyen yalnızlık gelir aklınıza; içinde bulunduğunuz yaşamın gerçeği, tüm korkunçluğu, umarsızlığıyla beyninizde çakılıp kalır.”