Aslı Tanrıverdi
@AshLee
Öğretmen
1993
32 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Suçu Toplum Hazırlar, Suçlu İşler.İnceleme
l 1982'de Nobel edebiyat ödülünü alan eser, yazarın ülkemizde en çok okunan eseri ve benim de bu nedenle kendisiyle tanışma kitabım oldu. Yazarın çocukluğunu geçirdiği kasabada yıllar önce yaşanmış bir namus cinayetini anlatmaktadır. Gabriel Garcia Marguez, 23 yıl sonra yaşadığı kasabaya gelir ve olayın şahitleri ile konuşmalarından yola çıkarak Kırmızı Pazartesi’yi yazar.
l Alışık olduğumuz cinayet kitaplarından farklı olarak ise kitabın ilk cümlesi kitabın kahramanı Santiago Nasar’ın ölüm günü ile başlamaktadır. Kitap bir cinayetten daha fazlasını anlatmak istiyor okuyucuya. Romanı okurken ataerkil düzen, ahlak ve toplum çatışması ile karşı karşıya kalıyoruz. Bu yüzden sonunu bilerek kitaba başlıyor olmak kitabın sürükleyiciliğinden bir şey eksiltmiyor.
l Siz işleneceğini bildiğiniz bir cinayete engel olmak istemez miydiniz? Santiago Nasar kesinliği belli olmayan bir olay sebebi ile Vicario kardeşler tarafından hedef haline geliyor. Vicoria kardeşlerin Santiago Nasar’ı öldürecekleri haberi bütün kasaba tarafından biliniyor fakat bazı insanların bu olaya susması, gözden gelmesi hatta bazılarının ise konu namus olduğu için kardeşlere destek bile vermesi içler acısı katolik bir toplumun gerçek yüzünü yansıtıyor.
l Cinayetin öncesi ve sonrasında yaşananları verdiği detaylarla toplumun gözünden de değerlendiren yazar, kitabında işlenecek bir cinayete gelenekler yüzünden kasabada herkesin sessiz kalışı ile kaçınılmaz sona seyirci oluşlarını, kadın ve erkeklerin toplumdaki yerini ve dönemin sosyokültürel yapısını da işliyor.
l Günümüzün sorunu olan bana dokunmayan yılan bin yaşasın kafasını çarpıcı şekilde işlemiş, okurken de aklıma sık sık toplumlardaki Genovese Sendromunun yaygınlığı gelmiştir.
l Nasıl bir toplum bu kadar duyarsız olabilir? Nasıl bir sözle bir
Reklam
Ömrünüzü sustuklarınızı duyan biriyle geçirin. Konuştuklarınızı duymayan biriyle değil.
Atakan Güler
Atakan Güler
Kuvvetli ve kararli bir babamız olsun, bize neyi yapıp ve yapmayacagimizi söylesin isteriz. Niye? Neyi yapıp neyi yapmayacagimiza, neyin ahlaklı ve doğru,neyin ise günah ve yanlış olduğuna karar vermek zor olduğu için mi? Yoksa suçlu ve günahkar olmadığımızı işitmeye her zaman ihtiyaç duyduğumuz için mi? Bir baba ihtiyacı her zaman mi vardır, yoksa kafamız karıştığı, dünyamız dağıldığı,ruhumuz daraldığı vakit mi isteriz babayı?
