Ayşe Ay

—Bu mutluluğu hak edecek ne yaptım? Ne yaptım, söyle bana? Bak! Çevremizde ne çok insan, ne çok gözyaşı, neşesiz ve bayramsız ne çok gündelik yaşam! Ya ben... Ben!.. Onun gibi bir kız beni seviyor!..
Klimayı açıyorum, donuyorum, kapatıyorum yanıyorum. 😎
—Arkadi, öyle mutluyum, öyle mutluyum ki! —Ben de! Vasya’cığım. —Hayır, Arkaşa! Bana karşı sonsuz bir sevgi duyduğunu bilirim, ama benim duyduğumun yüzde birini bile duyamazsın. İçim içime sığmıyor, Arkaşa! Ben bu kadar mutluluğa yaraşık değilim. Bunu duyumsuyorum, kabul ediyorum.
—Dinle Arkaşa, diye başladı. Bu sözlerde sanki amacına ermiş bir sevdalının bütün ezgileri titreşiyordu.
Şimdi gelip geçenlerin kötü amaçları, hazinesini ezmek gibi canavarca arzuları olduğundan kuşkulandığı için bunlardan sakınarak yalpa vuruyordu.