Her şeye rağmen onu sevmekten vazgeçemiyordu. Aşk ağaca benziyor diye düşündü. Köklerini benliğinin derinliklerine gömüyor ve sonunda kalbini kırmak pahasına da olsa sürekli büyümeye devam ediyor. Ne yazık ki ne kadar mantıksızsa o kadar da güçlü oluyor.
"Ne kadar kibirli dursa da bardağın önünde eğilir çaydanlık. Öyleyse bu büyüklenme niye? Bu kibir bu gurur niçin? Mütevazi ol... Hatta bir adım bile geçme gurur kapısından. Bardağı insan bunun için öper daima alnından..."