Ayse Can
@Ayseyle
Bu kitap neyi anlatıyordu; ne hissetmişim; hatırlayabilmek için kendime notlar...
69 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Seçilmiş Kişi
Zamanının ötesinde bir yetişkin romanı olan “Seçilmiş Kişi” distopik kurmaca bir dünya. Mükemmel bir düzene sahip, savaş, suç, acı ama aynı zamanda renkler, duygular ve sevgiden de arınmış distopik bir toplum sunuyor. Kuralların çok katı olduğu, tüm toplum bireylerinin yeteneklerine göre mesleklerinin bir Yaşlılar Komitesi tarafından belirlendiği, yine aynı komite tarafından kişilik özelliklerine göre kiminle evleneceği ve kimi evlatlık edineceklerine karar verildiği bir dünya. İnsanlara her alınan yaşla beraber bir şeyler veriliyor ve on iki yaşınıza bastığınızda ise, mesleğiniz toplumun yaşlıları tarafından belirleniyor. Duygulardan yoksun, soğuk bir sistem.
Uyum sağlamayanlar topluluktan çıkarıldığı (öldürüldüğü); hatta buna beklenen kiloda olmayan veya çok ağlayan bebeklerin de dahil olduğu duygulara yer olmayan bir başka yer orası. Aslında böyle bir düzen topluluğun seçimidir: “Ama değişimden hoşlanmazlar. Hayat burada o kadar düzenli, öyle öngörülebilir ki, hiç acı çekilmez. Onlar bunu seçti.”
Hikaye, topluluğun Yaşlıları tarafından “Anı Toplayıcı” olarak seçilen 12 yaşındaki Jonas'ı takip ediyor. Jonas'ın dünyasında herkese sorgusuz sualsiz yapması gereken bir görev verilmiştir. Onun “Toplayıcı” olarak üstlendiği rol ise en onurlu görevdir. Yeni mesleği için her gün sadece “Verici” olarak bilinen ve duygu ve acı dolu eski bir dünyaya ait anılarını Jonas'a aktaran yaşlı bir adamla birlikte eğitim alır. Jonas'ın Verici'den aldığı her anı genç adamın içinde daha fazla hoşnutsuzluk yaratır ve kısa sürede daha az düzenli ve duyguların, aile, mutluluk, huzur ve renklerin olduğu bir dünyanın özlemini çeker. Aldığı anılardan birinde soğuğu, diğerinde açlığı ve savaşı ama bir başkasında da aile içinde huzurlu bir Noel akşamı mutluluğunu, kızakla kaymayı öğrenir;
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Altıncı Koğuş
Lenin’in 6.koğuşta sıkıştım dediği Çehov’un kısa ama muhteşem eseri. Çehov’un fazlasıyla acımasız gerçekçilik bakış açısıyla yazdığı 85 sayfalık kısa romanı. Her ne kadar yazıldığı dönemdeki Rusya’nın gerçekliğini yansıtan izler taşısa da dünyanın herhangi bir ülkesinde herhangi bir döneminde de aynı sistem çıktılarını hala görebiliriz.
Kitap, 2 ana karakter üzerinden ilerliyor. Hasta Ivan Dimitriyeviç ile doktor Andrey. Bir akıl hastanesinde 6. koğuşta yatan eğitimli bir akıl hastası Ivan Dimitriyeviç ile doktor Andrey arasındaki diyaloglardan oluşuyor. 2 ana karakter arasındaki diyaloglar bizi acı, acıya karşı duruş, toplumsal ahlaksızlık, suç ve adalet, ölüm, Tanrı’nın varlığı gibi kavramları düşünmeye sevk ediyor.
Dimitriyeviç, ağır anksiyete problemleri olan, kapısının önünden bir polis geçse veya kapısı çalsa bile tedirginlik yaşayan, her an hapse atılacağını düşünen bir hasta. Bu karakter; Çehov’un özellikle seçtiği ve dönemin ağır devlet baskısına bir tepki niteliğindedir. Bu tedirginlikleri nedeniyle hasta kabul edilmiş, ötekileştirilmiş ve sistemin dışına atılmış bir karakter. Karşısındaki karakter doktor Andrey ise sisteme uyumlu, etrafındaki insanların yaşadığı acılara duyarsız ve bunu da Stoacı ve Nihilist felsefi açmazlara dayanarak yaptığı için vicdanı rahat. Acıya son verip adaleti sağlamak için elinde yeterli güç varken bunu kullanmayıp herşeyin sonunun boş olduğunu düşünüp eylemsiz kalan biri.
“Aslında ölüm hepimiz için kaçınılmaz, doğal bir son olduğuna göre neden bununla savaşıp insanların ölmesini geciktiriyoruz?”
“Istırabı hafifletmekle elimizde ne geçecek? Bir kere, acıların, insanları olgunlaştırdığına inanılır.”
“Varlıkları bir değer taşımayan bu gibi insanlar ıstırap çekmeseler de amip gibi bir işe yaramadan yaşasalar daha mı iyiydi?”
“Zayıf
Kiraz Çiçeklerinin Altında
'Kiraz Çiçeklerinin Altında' kitabıyla Ango Sakaguçi ile tanışmış oldum. Kitap, 2 hikayeden oluşuyor. İlk hikayenin anlatısını biraz sığ ve fazla gerçeküstü buldum. Aslında gerçeküstü olmasında bir sorun yok ama anlatım itibariyle bana şunu çağrıştırdı: Hani yaşlı kadınların küçük çocuklara geceleri yatmadan anlattığı korkunç masallar olur ya bende de aynı etkiyi yarattı, anlatım itibariyle de maalesef o seviyede kalmış diyebilirim. Ancak 2. hikaye; hem 2. Dünya Savaşı’ndaki Japonya’nın ekonomik ve sosyokültürel durumunu bir Japon’un gözüyle anlaması bakımından oldukça hoştu.
1- Kiraz Çiçeklerinin Altında
Sakura, herkesin bildiği gibi Japon kültüründe oldukça önemli bir imge. Sakura çiçekleri Japon kültüründe güzellik ve yeniden doğuşu temsil eder. Tarih boyunca Japon savaşçıların felsefesinde ise sakura, çok kısa süreliğine açması ve solmadan yere düşmesi sebebiyle zamansız ölümü simgeler.
Bu hikaye şöyle başlar: Bir yabani adam yine eşkiyalık yaparken çok güzel bir kadına rastlar, kocasını öldürüp bu kadını kendine son eşi yapar. Ancak kadının ondan sürekli birilerinin kellesini istemesi, bundan zevk alması, kellelerle oyunlar kurması anlatılır. Ancak adamı rahatsız eden asıl neden bu değildir; kadın tekrar şehre dönüp yaşamak ister, adam bu isteğini istemese de kabul eder ancak bir süre sonra şehre ve şehir insanlarına yabancılaşması, kendisini şehre uyumlandıramaması ve yabancılaşması ve tekrar dağda yaşamaya olan hevesi nedeniyle kadına karşı çıkma cesaretini kendisinde bulur. Sakuranın dönüşümüne, adamın kadına olan bakış açısının da değişimine ve aslında kendi içsel dönüşümüne şahit oluruz.
2-Aptal
Bu hikayede, II. Dünya Savaşı'nın tam ortasında Japonya’dayızdır. Karamsar ve umutsuz bir Japonya. Savaşın ortasında aptal bir kadınla beraber kalan genç bir adam.