Berceste
@Berceste06
4093 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·216 syf.·
2026 96. kitabı
“Genç kızlar çok defa asil ve güzel hayaller kurar… sonra tahayyül ettikleri meziyetleri bir şahsa atfeder… iş işten geçtikten sonra bu aldatıcı suret, yani ilk idealleri iğrenç bir iskelet halini alır.” (s.20)
Cemil Meriç çevirisi olan Balzac’ın Otuzundaki Kadın’ı, yalnızca bir çeviriden fazlası olduğunu üslubun bir dil tercihi ve bir edebi tavır olduğunu daha ilk sayfadan hissettiriyor. Balzac, 19. yüzyıl Fransız toplumunu bütün çıplaklığıyla anlatan, insan ruhunu en ince kırılmalarına kadar çözümleyen bir yazar olarak bu eserde özellikle kadının evlilik içindeki yalnızlığını, hayal ile gerçek arasındaki o sert geçişi anlatıyor. İnsanlık Komedyasının bir parçası olan roman, gençlik hayalleriyle kurulan bir evliliğin zamanla nasıl bir iç hesaplaşmaya dönüştüğünü konu ediniyor . Cemil Meriç’in seçtiği dil de bu anlatıyı daha ağır, daha derin ve daha klasik bir zemine taşıyor.
Genç yaşta büyük hayallerle evlenen bir kadın olan Julie’nin zamanla hayatı ve evliliği sorgulamaya başlamasını konu ediniyor. İlk başlarda her şey umutlu ve heyecan doluyken zaman içerisinde ilişkilerin göründüğü gibi olmadığını fark ediyor ve kendi iç dünyasında bir yolculuğa çıkıyor.
Bu süreçten sonra aşkı, beklenti ve gerçeklik arasındaki farkı daha derinden hissettiriyor. Roman, bir kadının duygusal değişimini ve hayattan ne beklediğini anlamaya çalışmasını sade ama etkileyici bir şekilde anlatıyor.
Balzac eseriyle bir kadının hikâyesini anlatıyor gibi görünse de aslında herkesin içinden geçen o sessiz hayal kırıklığını gösteriyor. Okurken bir yerden mutlaka dokunuyor. Aşk, beklenti ve gerçeklikle yoğrulan bu hissi yaşamak isteyenler için güzel bir deneyim oluyor.
Herkese keyifli okumalar.
Cemil Meriç çevirisi olan Balzac’ın Otuzundaki Kadın’ı, yalnızca bir çeviriden fazlası olduğunu üslubun bir dil tercihi ve bir edebi tavır olduğunu daha ilk sayfadan hissettiriyor. Balzac, 19. yüzyıl Fransız toplumunu bütün çıplaklığıyla anlatan, insan ruhunu en ince kırılmalarına kadar çözümleyen bir yazar olarak bu eserde özellikle kadının evlilik içindeki yalnızlığını, hayal ile gerçek arasındaki o sert geçişi anlatıyor. İnsanlık Komedyasının bir parçası olan roman, gençlik hayalleriyle kurulan bir evliliğin zamanla nasıl bir iç hesaplaşmaya dönüştüğünü konu ediniyor . Cemil Meriç’in seçtiği dil de bu anlatıyı daha ağır, daha derin ve daha klasik bir zemine taşıyor.
Genç yaşta büyük hayallerle evlenen bir kadın olan Julie’nin zamanla hayatı ve evliliği sorgulamaya başlamasını konu ediniyor. İlk başlarda her şey umutlu ve heyecan doluyken zaman içerisinde ilişkilerin göründüğü gibi olmadığını fark ediyor ve kendi iç dünyasında bir yolculuğa çıkıyor.
Bu süreçten sonra aşkı, beklenti ve gerçeklik arasındaki farkı daha derinden hissettiriyor. Roman, bir kadının duygusal değişimini ve hayattan ne beklediğini anlamaya çalışmasını sade ama etkileyici bir şekilde anlatıyor.
Balzac eseriyle bir kadının hikâyesini anlatıyor gibi görünse de aslında herkesin içinden geçen o sessiz hayal kırıklığını gösteriyor. Okurken bir yerden mutlaka dokunuyor. Aşk, beklenti ve gerçeklikle yoğrulan bu hissi yaşamak isteyenler için güzel bir deneyim oluyor.
Herkese keyifli okumalar.
Puan vermedi·159 syf.·
2026 95. kitabı
İnsan olsun da hiçbir zaafı olmasın! (s.5)
Acımak ilk olarak 1928 yılında yayımlanıyor. 
Reşat Nuri Güntekin eseriyle Cumhuriyet’in ilk yıllarınındaki toplumsal yapıyı ve insan psikolojisini yansıtan erken dönem romanlarından birini yazıyor. Acımak’la görünenle gerçeğin aynı şey olmadığını bir insanın hikayesine dair bilinmeden verilen her hükmün eksik kaldığını anlatıyor.
Kitabın girişinde Zehra öğretmeni disiplinli, güçlü ve idealist bir karakter olarak karşımıza çıkarıyor Zehra öğretmenin hikayesi ilerledikçe geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalıyor ve yıllardır kesin doğru sandığı şeylerin aslında ne kadar yüzeyde kaldığını fark etmeye başlıyor. Babasına ve ailesine dair bildiği hayatla o hayatın içindeki gerçekler arasında derin bir fark olduğunu yavaş yavaş anlıyor.
"Acımak... Ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak, onunla ölçülebileceğine kaniim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir... Fikrimce yalnız doğruluk hastalığı, bir hak ve hakikat meselesi etrafında toplanmak kabiliyeti, bir cemiyeti mesut etmeğe kâfi gelemez... Bunun için acımak, birbirimizin feryadını, iniltisini duyabilmek de lâzım..."
Kitabın bütün ağırlığı bu cümlenin etrafında şekilleniyor. Zehra’nın tek kusuru acıyamamak oluyor ama aslında bu kusur, insanı insan yapan en önemli duygunun eksikliği olarak karşımıza çıkıyor. En yakınımızdaki insan bile aslında bize sandığımız kadar yakın olmayabiliyor. Çünkü onun yaşadıklarını bilmiyoruz. Ve belki de en büyük yanılgımız, gördüğümüzle yetinmek oluyor.
Acımak insanı yumuşatan katı bakışları kıran bir yerden ilerliyor. Eserin finalindeki duygu yoğunluğu öyle bir yerden
Acımak ilk olarak 1928 yılında yayımlanıyor. Reşat Nuri Güntekin eseriyle Cumhuriyet’in ilk yıllarınındaki toplumsal yapıyı ve insan psikolojisini yansıtan erken dönem romanlarından birini yazıyor. Acımak’la görünenle gerçeğin aynı şey olmadığını bir insanın hikayesine dair bilinmeden verilen her hükmün eksik kaldığını anlatıyor.
Kitabın girişinde Zehra öğretmeni disiplinli, güçlü ve idealist bir karakter olarak karşımıza çıkarıyor Zehra öğretmenin hikayesi ilerledikçe geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalıyor ve yıllardır kesin doğru sandığı şeylerin aslında ne kadar yüzeyde kaldığını fark etmeye başlıyor. Babasına ve ailesine dair bildiği hayatla o hayatın içindeki gerçekler arasında derin bir fark olduğunu yavaş yavaş anlıyor.
"Acımak... Ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak, onunla ölçülebileceğine kaniim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir... Fikrimce yalnız doğruluk hastalığı, bir hak ve hakikat meselesi etrafında toplanmak kabiliyeti, bir cemiyeti mesut etmeğe kâfi gelemez... Bunun için acımak, birbirimizin feryadını, iniltisini duyabilmek de lâzım..."
Kitabın bütün ağırlığı bu cümlenin etrafında şekilleniyor. Zehra’nın tek kusuru acıyamamak oluyor ama aslında bu kusur, insanı insan yapan en önemli duygunun eksikliği olarak karşımıza çıkıyor. En yakınımızdaki insan bile aslında bize sandığımız kadar yakın olmayabiliyor. Çünkü onun yaşadıklarını bilmiyoruz. Ve belki de en büyük yanılgımız, gördüğümüzle yetinmek oluyor.
Acımak insanı yumuşatan katı bakışları kıran bir yerden ilerliyor. Eserin finalindeki duygu yoğunluğu öyle bir yerden
Puan vermedi·248 syf.·
2026 94. kitabı
”Kötü kalplilikten sonra dünyadaki en kötü şeydir bilgisizlik, haberin yok mu? En çok hangisinin zararlı olduğunu ancak Tanrı bilir. İnsanlar, 'Ah! Bilmiyordum, kötü bir niyetim yoktu' deyince her şeyin yoluna giriverdiğini sanıyorlar.(s80)
“Kötü kalplilikten sonra dünyadaki en kötü şeydir bilgisizlik… diyen Anna Sewell, 19. yüzyılda yaşayan İngiliz bir yazar olarak bu düşüncenin etrafında bir anlatı kuruyor ve 1877 yılında yayımladığı Siyah İnci ile insanların çoğu zaman bilmeden yaptıkları kötülükleri gözler önüne seriyor. Hayvanlara karşı duyarlılığı sade ve yalın bir üslupla yazıyor. Atların yaşadığı acıları ve bunları bir atın ağzından anlatarak “bilmiyordum” bahanesinin aslında bir kurtuluş olmadığını hissettiriyor. Yazarken üslubu öğretici bir tavır benimsiyor ama bunu sert bir dille değil, içten ve akıcı bir anlatımla veriyor, kötülüğün bazen niyetten değil bilgisizlikten doğduğunu fark ettiriyor.
Roman Siyah İnci ismindeki bir atın doğumundan itibaren yaşadığı hayatı kendi ağzından anlatmasıyla ilerliyor. Hayat yolculuğu boyunca hem iyi niyetli hem de anlayışsız insanları tanıyor ve yaşadıkları üzerinden hayatın nasıl değişebildiğini gösteriyor. Öykü bir atın gözünden ilerlese de aslında insan davranışlarını ve seçimlerini sorgulayan bir anlatıya dönüşüyor.
Yazar hikâyesini anlatırken mekanları uzun uzun betimlemek yerine odağını doğrudan hayvanlara yaşatılanlara veriyor. Ahırın nasıl olduğu ya da yolun nereden geçtiğinden çok hayvanların hissettiği yorgunluğu, korkuyu ya da rahatlığı anlatıyor, üslubuyla daha sade ama daha etkili hale getiriyor.
“Güzel olan, güzel eyleyendir”(s.222)
Siyah İnci’nin yaşadıklarıyla yazar gösteriyor ki bir insanın kalbi neyse, eli de öyle davranıyor, merhametli olan iyileştiriyor, bilgisiz ve umursamaz olansa fark
