Berceste
@Berceste06
4093 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·129 syf.·
2026 84. kitabı
Bu Hikâye Senden Uzun Osman Aylin Balboa’yla tanıştığım kitap, ilk sayfalardan itibaren eser cismi olmayan Osman’a iç dökmesiyle ilerliyor. Anlatıcı sanki somut bir bedene sahip değilmiş gibi, daha çok bir zihnin içinden konuşuyor, duygularını doğrudan sözlere döküyor. Bu yönüyle klasik bir hikaye anlatmaktan ziyade bir iç sesin parçalı ve samimi akışı gibi ilerliyor.
Osman’a yazılan bu metinlerde anlatıcı, hem bir ilişkiyi hem de kendi iç dünyasını didik didik ediyor. Bazen ayrılmak istiyor, bazen barışmak, bazen hiçbir şey istemediğini söylüyor anlatıcının duyguları sürekli değişiyor ama samimiyeti hiç değişmiyor. Osman aslında bir kişi olmaktan çıkıyor, anlatıcının karşısına koyduğu bir boşluk, bir muhatap haline geliyor. Okurken aklıma kitabın tek kişilik bir gösterisi olmalı diye düşündürdü. Metnin içine serpiştirilen genel kültür bilgileri de dikkat çekiyor. kimi zaman bilimsel bir bilgi, kimi zaman gündelik hayata dair küçük bir detay anlatının arasına giriyor ve metni zenginleştiriyor.
Kitap kısa 129 sayfa olduğu için akıp gidiyor bir günde rahatlıkla bitiyor. Ama hızlı okunmasına rağmen bıraktığı his öyle yüzeysel kalmıyor. Okurken bir kadının ruhunun içinde dolaştırıyor, onun zihninden geçenleri, çelişkilerini, kırılmalarını ve kendine bile itiraf etmekte zorlandığı duyguları seyirlik bir tavırla anlatıyor.
Osman’a yazılmış bir iç dökmeyle birlikte insanın kendine yazdığı bir mektup gibi ilerliyor. Herkesin içinde bir Osman varmış gibi düşündürüyor, konuşamadığımız, söyleyemediğimiz ne varsa oraya bırakıyoruz. Kısa ama yoğun, hızlı ama iz bırakan bir kitap. Okurken hem gülümsüyor hem de insanın içindeki o tanıdık boşluğa dokunuyor. Bu yüzden sade dili ve samimi anlatımıyla bir solukta okunuyor İlişkilerin içindeki gelgitleri sade ama çarpıcı bir dille görmek isteyenler için
Puan vermedi·276 syf.·
2026 83. kitabı
“Yaradılış gecemi süsleyen
Uğursuz yıldızlar, hayırlı yıldızlar;
İkincilere borçluyum hapse düşmemi
Don Quijote’yi düşlediğim tutukevini.”
Jorge Luis Borges
Miguel de Cervantes bir zihnin nasıl kendi kurduğu dünyada yaşamaya başladığını gösteriyor. Don kişot romanı bir deliliğin hikayesi gibi görünse de aslında insanın inanma ihtiyacını anlatıyor. Gülümsetirken düşündürüyor, basit görünen sahnelerin içine derin bir anlam yerleştiriyor.
Don Kişot yani Senyör Kesada artık yok oluyor ve onun yerine kendi hayal ettiği bir kahraman doğuyor. Kurmaca evrende başka bir gerçeklik kurmanın hikayesi Don Kişot, dünyayı olduğu gibi görmüyor, görmek istediği gibi görmeye devam ediyor. Karşısına çıkan her şeyi kendi hayal süzgecinden geçiriyor ve bu yüzden gerçeklikle sürekli çatışıyor. Don Kişot’un yolculuğu bir macera gibi ilerliyor.
Don Kişot’un Yel Değirmenleri ve diğer yanılgıları bir zayıflık değil, bir tür direnç gibi duruyor. Dünya sıradanlaştıkça o hayalini büyütüyor. Ama her hayal gibi onunki de gerçekliğe çarpıyor.
Don Kişot edebiyat dünyasına yalnız bir hikaye bırakmıyor insanın kendini de nasıl kurduğunu anlatan bir kapı aralıyor. Cervantes bu romanla birlikte edebi anlatıyı değiştiriyor, olaylardan çok insanın içini merkeze alıyor. Don Kişot dünyayı olduğu gibi görmüyor, görmek istediği gibi kuruyor, Sanço ise gerçeğe tutunuyor ama zamanla o da bu hayalin içine çekiliyor. Roman hayal ile gerçek arasında gidip gelen bir insanın hikayesine dönüşüyor.
Cervantes 1605 yılında parodiyle eleştiriyi birleştiriyor, eski şövalye hikayelerini yıkarken yeni bir anlatıyla modern romanın kapısını açıyor. Don Kişot günüzmüzde bu yüzden hâla yaşıyor.
“Sonunda gerçekliğe ve Ispanya’ya yenik düşen Don Qu ixote, 1614 yılında doğduğu köyde öldü. Miguel de
Jorge Luis Borges
Miguel de Cervantes bir zihnin nasıl kendi kurduğu dünyada yaşamaya başladığını gösteriyor. Don kişot romanı bir deliliğin hikayesi gibi görünse de aslında insanın inanma ihtiyacını anlatıyor. Gülümsetirken düşündürüyor, basit görünen sahnelerin içine derin bir anlam yerleştiriyor.
Don Kişot yani Senyör Kesada artık yok oluyor ve onun yerine kendi hayal ettiği bir kahraman doğuyor. Kurmaca evrende başka bir gerçeklik kurmanın hikayesi Don Kişot, dünyayı olduğu gibi görmüyor, görmek istediği gibi görmeye devam ediyor. Karşısına çıkan her şeyi kendi hayal süzgecinden geçiriyor ve bu yüzden gerçeklikle sürekli çatışıyor. Don Kişot’un yolculuğu bir macera gibi ilerliyor.
Don Kişot’un Yel Değirmenleri ve diğer yanılgıları bir zayıflık değil, bir tür direnç gibi duruyor. Dünya sıradanlaştıkça o hayalini büyütüyor. Ama her hayal gibi onunki de gerçekliğe çarpıyor.
Don Kişot edebiyat dünyasına yalnız bir hikaye bırakmıyor insanın kendini de nasıl kurduğunu anlatan bir kapı aralıyor. Cervantes bu romanla birlikte edebi anlatıyı değiştiriyor, olaylardan çok insanın içini merkeze alıyor. Don Kişot dünyayı olduğu gibi görmüyor, görmek istediği gibi kuruyor, Sanço ise gerçeğe tutunuyor ama zamanla o da bu hayalin içine çekiliyor. Roman hayal ile gerçek arasında gidip gelen bir insanın hikayesine dönüşüyor.
Cervantes 1605 yılında parodiyle eleştiriyi birleştiriyor, eski şövalye hikayelerini yıkarken yeni bir anlatıyla modern romanın kapısını açıyor. Don Kişot günüzmüzde bu yüzden hâla yaşıyor.
“Sonunda gerçekliğe ve Ispanya’ya yenik düşen Don Qu ixote, 1614 yılında doğduğu köyde öldü. Miguel de
Puan vermedi·208 syf.·
2026 82. kitabı
“Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok geçmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın.”
Marcus Aurelius
Kitaba ismini veren alıntı Aurelius’un Düşünceler eserinden geliyor, alıntı kitabın bütün ruhunu taşıyor, İnsan, yaşadığını sandığı her şeyin geçiciliğiyle yüzleşiyor ve geriye sadece anların izleri kalıyor.
Kitabını yazdığında seksenli yaşlarına gelmiş bir yazar olarak Yalom yalnızca bir terapist olarak değil, hayatın sonlarına yaklaşan bir insan olarak da kalemini oynatıyor. Tecrübesi satır aralarında kendini hissettiriyor, yılların biriktirdiği gözlem gücüyle insanın en kırılgan hâllerini yalın bir dille ortaya koyuyor.
Kitap insanların en zor anlarında sorunlarla nasıl baş etmeye çalıştıklarını adım adım gösteriyor. Her her hikayede bir insanın kırıldığı yerden nasıl toparlanmaya çalıştığına tanık oluyorum, kimi zaman kaçıyor, kimi zaman yüzleşiyor, ama mutlaka bir arayışın içinde ilerliyor. Bu yönüyle terapi kitabın çok aynı zamanda insanın kendine tuttuğu bir ayna gibi duruyor.
Hayata dair farklı yaşamların farklı bakış açıları ve birbirinden ayrı deneyimlerin bir araya geliyor ve insanın iç dünyasının ne kadar katmanlı olduğunu da gösteriyor. Günübirlik hayatlar, her şeyin geçici olduğunu hatırlatıyor, özellikle de ölümü sessizce ama güçlü bir şekilde hissettiriyor. Okurken insan kendi hayatına dönüp bakıyor, neyin gerçekten önemli olduğunu sorgulamaya başlıyor.
Günübirlik Hayatlar’la her hikayede insanın sandığı kadar kalıcı olmadığını, ama hissettiklerinin ne kadar derin olduğunu gösteriyor. Yalom terapi odasında karşısına oturan insanların kırılganlıklarını,
Marcus Aurelius
Kitaba ismini veren alıntı Aurelius’un Düşünceler eserinden geliyor, alıntı kitabın bütün ruhunu taşıyor, İnsan, yaşadığını sandığı her şeyin geçiciliğiyle yüzleşiyor ve geriye sadece anların izleri kalıyor.
Kitabını yazdığında seksenli yaşlarına gelmiş bir yazar olarak Yalom yalnızca bir terapist olarak değil, hayatın sonlarına yaklaşan bir insan olarak da kalemini oynatıyor. Tecrübesi satır aralarında kendini hissettiriyor, yılların biriktirdiği gözlem gücüyle insanın en kırılgan hâllerini yalın bir dille ortaya koyuyor.
Kitap insanların en zor anlarında sorunlarla nasıl baş etmeye çalıştıklarını adım adım gösteriyor. Her her hikayede bir insanın kırıldığı yerden nasıl toparlanmaya çalıştığına tanık oluyorum, kimi zaman kaçıyor, kimi zaman yüzleşiyor, ama mutlaka bir arayışın içinde ilerliyor. Bu yönüyle terapi kitabın çok aynı zamanda insanın kendine tuttuğu bir ayna gibi duruyor.
Hayata dair farklı yaşamların farklı bakış açıları ve birbirinden ayrı deneyimlerin bir araya geliyor ve insanın iç dünyasının ne kadar katmanlı olduğunu da gösteriyor. Günübirlik hayatlar, her şeyin geçici olduğunu hatırlatıyor, özellikle de ölümü sessizce ama güçlü bir şekilde hissettiriyor. Okurken insan kendi hayatına dönüp bakıyor, neyin gerçekten önemli olduğunu sorgulamaya başlıyor.
Günübirlik Hayatlar’la her hikayede insanın sandığı kadar kalıcı olmadığını, ama hissettiklerinin ne kadar derin olduğunu gösteriyor. Yalom terapi odasında karşısına oturan insanların kırılganlıklarını,