Hakikaten yalnız varlık, insanlar tarafından terk edilmiş olan değil insanlar arasında acı çekendir; kendi çölünü peşi sıra panayırlarda sürükleyen ve mütebessim cüzzamlılık,tamiri imkansızlık komedyenliği yeteneklerini sergileyendir. Eski zamanlardaki büyük yalnızlar mutluydular, ikiyüzlülüğü bilmiyorlardı, gizleyecek bir şeyleri yoktu : Bir tek kendi yalnızlıkları ile söyleşiyorlardı ...
Bazen düşünüyorum Almenya ...
Sanki zaman senin içinden geçerken beni de zımparalamış ,benden geriye o eski adamın sadece tozu kalmış gibi . Sanki sen ,farkına bile varmadan beni ağır ağır aşındırmış,eksiltmiş ve sonra bütün bunlar hiç yaşanmamış; beni hiç sevmemiş ,hiç ümit etmemişsin gibi çekip gitmişsin.