Bir okur severim tekrar paylaştı.
Ne için üzgün olduğumu bilmiyorum; ama içimde adı konmamış bir ağırlık büyüyor. Omuzlarım, görünmeyen yüklerin altında sessizce çökerken, ben kendimi unutmanın yollarını arıyorum. Müzik, düşüncelerimin sesini bastırmaya yetmiyor; oyalandığım her şey, içimdeki boşluğu daha da belirginleştiriyor. Günler geçiyor, ben geçemiyorum; bir yanım hep aynı yerde, aynı yorgunlukta kalıyor. Ve ben, ne tam düşebilen ne de gerçekten yürüyebilen biri gibi, kendi içimde ağır ağır kayboluyorum
Bir okur severim tekrar paylaştı.
‘’Şuan ben n’apıyorum Kerem? Okşanmayı seven bir kedi gibi tüm varlığımla sana sokuluyorum. Sence bu yaptığım şey sevgiden sayılmıyor mu?’’
‘’Sayılıyor elbette de…’’
‘’Eksik olan ne? İnsanın birini
Bir okur severim tekrar paylaştı.
"Geldin ve sesini koydun masaya. İlk kez konuştun, ilk kez o güzel kelimelerinle dünyayı düzene soktun. Biz ki her şeyi uzun uzun yazan, acıyı mısralara bölen adamlardık; senin o ilk cümlelerin karşısında bütün kelimelerimizi unuttuk. Şimdi durup dururken gülümsemenin bir adı var artık. Gökyüzü daha mavi, saatler daha tıkırında. Sen o ilk konuşmanla, bu paslı dünyaya verilmiş en fiyakalı ayarı verdin. İyi ki konuştun, iyi ki o güzel cümleleri benim kalbimin kıyısına bıraktın."
Bir okur severim tekrar paylaştı.
Kendini affetmekle başla. Çünkü dünyanın bütün kırık kalplerini toplasan da, senin kendi içindeki o boşluğu doldurmaya yetmeyecekler. Sen sadece bir yolcusun; bazen fırtına çıkaran, bazen sığınak olan... Ama asla o yolun kendisi değil.
Şimdi o omuzlarındaki hayali suçluluk pelerinini bir kenara bırakıp, sadece "olduğun gibi" nefes almayı denesen? Bu kadar derin bir sorumluluk hissi, seni gerçekte kimden kaçırıyor? Kendinden mi, yoksa o iyileştiremediğin asıl yarandan mı?
