Büşra.
@Busraeriim
İstanbul Üniversitesi| Matematik
Ben başkasının adası olsaydım
çok sevmek de kederlidir ve insan gölgesinden bile
uzağa düşer, ölüm zaten bir kara ada, derdim,
bir kız gözyaşlarına küser, ben tutar ayrılığa küserdim.
Herkes başkasının adası ölümle ayrılık arasında
iki denizden sürgün gibi kimsesizler mezarlığında
gizlice buluşan gözyaşlarına bakar akar ağlardım
kimin acısına sızsam, gözlerimden önce maviyle uyanırdım
Bir ada; iki gözyaşı arasındaki mavi harfleridir,
akşamla kâğıttan kayığı batmış çocukluğun,
kimi dipte kelimeler ve acısı yüzüne vurmuş
bir ada, mavi yerine bir kızın gözlerinde unutulmuş
Ben başkasının adası olsaydım
gözlerimi rüyadan saklardım, desinler ki: acı uyumuş…
Reklam
İnsan ırkına, akşam yemeğine, sıcak yuvasına koşturdu. Ancak, kendi soyunun büyük kadınlar çadırında ateşin başında oturmuş, kadınlar ve çocuklarla birlikte tıka basa çorba içerken bile aklını kurcalayan bir şeyler vardı. Sağ elini kaparken sanki içerisinde bir avuç karanlık kalmış gibi hissetti... tam da adamın dokunduğu yerde.
•Newbery Edebiyat Ödülü
•Yılın En iyi Kitabı Kirkus Reviews
•ALA-ALSC Kitap Ödülü
•Midwest Connections Pick Ödülü
•Junior Library Özel Seçimi
•Kitapçılar Birliği Özel Kitabı
•Autumn Kids Bağımsız Yayıncılar Seçkisi
Ödüllere boğulmuş beğenileri kazanmış bir kitap; Babamı Beklerken. Uzun zamandır kitaplığımda duran bir kitaptı. Bir dönem okumaya başlamış ama devam edememiştim. İçine girememiştim kitabın, yarım bırakıp kaldırmıştım tekrar rafa. Evde okumadığım kitaplarım azalınca tekrar gözüme ilişti ve tekrar okumaya başladım.
Kahramanımız 12 yaşında Abilene adında bir kız. Babası tarafından babasının büyüdüğü Manifest kasabasına gönderiliyor. Kasabada bulunduğu süre içinde babasına ait izler arayan Abilene’ın gizem ve heyecan dolu macerası anlatılıyor.
Her ne kadar böyle bir iki cümle ile özetlemiş olsam da çok daha derin bir hikaye. Kitap kendini okutuyor mu, sürükleyici mi? Evet. Ama yorucu olduğunu da düşünüyorum. Yabancı isimlerle çok yorulmuş bir hikaye. Kimin neyin ne olduğunu takip ederken sıkıldım. Hikaye çift zamanda geçiyor. 1936 ve 1918 yıllarını okuyorsunuz. Normalde geçmiş ve geleceğin aynı anda anlatıldığı kitapları sevmiyor olmama rağmen bu anlatım tarzı hoşuma gitti. Bu kitaba dair söylemem gereken şeylerin başında kesinlikle yazarın kaleminin harikalığı geliyor. Mükemmel bir kalemi vardı yazarın. Betimlemelerini ve anlatış tarzını çok sevdim. Kitabın her kelimesini her anını zihnimde çok kolay canlandırabildim. Bunu başarabilen yazarlara hayran oluyorum. Ve Clare Vanderpool kesinlikle onlardan biri oldu.
Ama yine de kitabın neden bu kadar ödül ve beğeniye sahip olduğunu pek anlamadım. Kesinlikle güzel bir kitaptı ancak bu kadar beğeni beklentimi yukarı çıkartmıştı. Kitap biraz uzundu ve vasat durağan sayfaları vardı. Genel bütünlüğü ile hikayeyi
Ben Başkasının Kağıdı OlsaydımŞiir
Ben başkasının kağıdı olsaydım
yoksul gözlü sokaklar utanır diye
çilek, eski gazeteler gibi mahçup
bir kese kağıdı olur, her şeyi içime atardım
Bir mektup kağıdı olurdum uçuk pembeden
"Yüksek bir Türk kızına takdim" edilen
ve harfleri terleyen bir askerin elinden
çıkar, sılasına mahsus selam söylerdim
Belki de boş bir kağıt: bana yağmur
sözden yağar! Böyle teselli ederdim
vari yoğu boşluk olmuş cümlenin kederini,
bir harf denizi olurdum maviden daha derin
Ben başkasının kağıdı olsaydım
kağıttan bir şairin eline sığınırdı kaderim
Sayfa 79
Reklam