bugün çocukluğumla buluştum. Tam yanımda bana merakla bakıyordu. hep büyümeyi istemişti.büyüyünce bütün sıkıntıların ortadan kalkacağını düşünürdü ama öyle olmadığını söyledim. hatta büyüyünce üstüne daha çok dert yükleniyormuş gibiydi ama her şeyi halledebileceğimizi söyledim. her şey çok güzel olacağını söyledim. gülümsedi. zaten her şey çok güzel dedi. nasıl? nasıl bunu soylebilirdi ki? sürekli şiddet ve kavganın içinde büyümüştü. her zaman ona hakaret edilen bir evde. akrabalarıyla ailesiyle hep sorunu olan bu kız nasıl bunu söylerdi. arkadaşı yoktu. hep dışlanmış, yalnız kalmıştı.
onun ne kadar güzel, akıllı, enerjik coşkulu bir çocuk olduğunu ve bu yüzden çok mutlu olduğumu söyledim. hala hayal kurduğumu ve geleceği umutla bakan birisi olduğumu söyledim. ağaç evini inşa ettin mi? diye sordu. hani hep şu hayalini kurduğumuz.. daha değil dedim. ağaç evde teleskopla yıldızları izleyeceğime söz verdim. bana döndu kocaman gülümsedi, sarıldı . her zaman böyle gülümserdi, nasıl bu kadar güçlüydü ki? küçücük bir çocuktu . gözlerine baktım o an kocaman parıldayan gözlere...söz verdim. hem ona hem kendime. hep güçlü kalacağıma içimdeki çocuğu hep yaşatmaya devam edeceğine söz verdim. kendime bir kez daha teşekkür ettim.
ve de teşekkür ederim sana.
bu podcasti kaydettiğin için. beni çocukluğuma götürdüğün için. bu kadar güçlü cesaretli kendini bu kadar iyi ifade edebildiğin için.
(sesli oku)
teşekkür ederim kendim
teşekkür ederim
teşekkür ederim
her şey çok Güzel olacak..