Dantes
@Cem0666
Okudukça insanlardan uzaklaşıyorum. Böylesi daha iyi... İçlerinde olduğum zaman hislerime yeniliyorum.
"Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur."
Ankara, 12 Haziran
151 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Popüler kültürün kölesi olmamak tam olarak bu işte
Eğer bir şeyi sevmediysem sevmedim demektir, o kadar. Şu güneşin altındaki hiçbir sebep sadece türdeşlerim çoğunluk olarak onu beğeniyor veya beğenilmesi gerektiğine inanıyor diye o beğeniyi benim de taklit etmemi gerektirmez. Hoşlandığım ya da hoşlanmadığım şeylerde modayı takip edecek değilim."
Reis: Gladio'nun Türk Tetikçisi, Türkiye’nin karanlık bir dönemine ışık tutarken, okuru net cevaplardan çok rahatsız edici sorularla baş başa bırakıyor. Soner Yalçın, gazetecilik ile yorum arasında gidip gelen anlatımıyla yalnızca bir hayat hikâyesi sunmuyor; devlet, güç ve suç arasındaki bulanık sınırları görünür kılıyor.
Kitabın merkezindeki Abdullah Çatlı figürü, klasik iyi-kötü ayrımını bozan bir örnek olarak karşımıza çıkıyor. Devlet adına yapılan eylemler ile kişisel çıkarların iç içe geçtiği bu portre, okura şu soruyu sorduruyor: Bir insan nerede “görevli” olmaktan çıkar, kendi karanlığının temsilcisine dönüşür?
Eserin en güçlü yanı, kesin hükümler vermekten kaçınması ve gri alanları olduğu gibi bırakması. Ancak bu durum aynı zamanda kitabın en rahatsız edici tarafı; çünkü okur, anlatılanların bir kısmının hiçbir zaman tam olarak aydınlanmayacağını hissediyor.
Sonuç olarak kitap, bir biyografiden çok bir “sistem sorgulaması”dır. Okuyucuya sunduğu şey cevaplar değil, şudur:
Devlet, güç ve birey arasındaki ilişki, çoğu zaman göründüğünden çok daha karmaşık ve tehlikelidir.
Yazar: Jack London
Yayın Yılı: 1912
Tür: Post-apokaliptik novella
1. Konu ve Kurgu
Kızıl Veba, insan uygarlığının kırılganlığını ve toplum düzeninin hızla çökeceğini anlatan kısa ama etkili bir post-apokaliptik romandır. Hikâye, 20. yüzyılın başında yazılmış olmasına rağmen, sürpriz derecede güncel bir tablo çizer:
Küresel bir salgın ile toplum hızla çöküyor.
Medeniyetin temel taşları olan şehirler, teknoloji ve kurumlar yok oluyor.
İnsanlar, medeniyetin sunduğu kurallar kalkınca ilkel içgüdülerine dönüyor.
London burada okuyucuya soruyor: Medeniyet sadece bir kabuk mudur? İnsan doğası, kriz anında ne kadar değişir?
2. İnsan Doğası Üzerine
Kitapta en çarpıcı unsur, insanın gerçek karakterinin kriz ve güç altında ortaya çıkmasıdır. London, insan doğasını şu şekilde irdeler:
İnsanlar, salgın ve kaosla karşılaştığında daha önce sakladıkları ya da bastırdıkları yönlerini açığa çıkarır.
Kültür ve eğitim, bazılarını ayakta tutarken çoğu insanın içindeki bencillik, korku ve öfke ortaya çıkar.
Bu durum, Saramago’nun Körlük ve Golding’in Lord of the Flies romanlarında da işlenen temayla paraleldir.
London, insanın medeniyet kabuğu kalktığında nasıl bir “gerçek ben” ile yüzleştiğini gösterir. Özellikle torunların uygarlığı anlamaması ve kelimeleri bilmemesi, kültürel hafızanın ne kadar kolay yok olabileceğini çarpıcı biçimde ortaya koyar.
3. Güç, Korku ve Karakter
Kitap, sadece salgın hikâyesi değil, aynı zamanda güç ve karakter testi niteliği taşır. London’ın mesajı şudur:
İnsan doğuştan tamamen iyi ya da kötü değildir; koşullar, sınavlar ve güç onu açığa çıkarır.
Güç, insanı bozmaktan çok içindekini görünür hâle getirir.
Korku ve yokluk, karakterin sınanmasına yol açar.
Vicdanlı ve kendini yetiştirmiş kişiler, kaos altında bile dengeli davranabilir; diğerleri ise şiddet
