Büyük şirketler açlıkla öfke arasındaki çizginin bıçak sırtı kadar incecik olduğunun farkında değildi. Ücret diye harcanabilecek paralar gaza, tüfeğe, ispiyona, kara listelere, silah eğitimine harcaniyordu. Otoyollar üzerinde insanlar karıncalar gibi gidip geliyor, iş arıyor, bir lokma yiyecek arıyordu. Öfke mayalaniyordu yavaş yavaş.