Bu “Niçin yaşıyorum?”un cevabını verebilen insan bahtiyardır. Ben onun cevabını veremiyorum. Ağlamak geliyor içimden...
......
İçimden bir ses boyuna, “Sonra? Bu iş de oldu, Bu dansı da ettin. Bu elbiseyi de giydin, bu sabah da kalktın. Bu erkekle de yattın. Bu gece de uykun geldi... Sonra? Sonra ne olacak?” diyor. Sonra ne olacak? Sonra? Bilmediğim, beklemediğim, aklımdan geçirmediğim hiçbir şeyin, hiçbir hadisenin olmayacağını biliyorum... Sonra olacakların hepsi daha evvel olmuşlara benzeyecekti. İlk önce benzemese bile o içimde ki ses “Sonra?” diye sormaya başlayınca benzeyecek... İçim sıkılıyor..
Cebinden gözyaşlarıyla bazı yerleri bozulmuş bir resim çıkararak özlem ve hayretle bakıyordu.
...
Kendi kendine “Bu oda karanlık, soğuk... Belki üşürsün!” diye resmî koynuna koydu.