Ah! Sevgili dostum, dedi.Ne biçim konuşuyorsun! Görüyor musun ne yapıyorum?Bavulumda boş bir yer kalmış,oraya saman dolduruyorum.İşte,hayat dediğimiz bavul da öyledir.İçini neyle doldurursak dolduralım,yeterki bir boşluk kalmasın
-Peki inandığınız bir şey var mı?diye haykırdı Üstat Tourangeau.
Bir süre kararsız kalan başdiyakozun yüzünde yanıtıyla tezat oluşturan kaygılı bir gülümseme belirdi.
-Credo in Deum(TANRİ'YA İNANIYORUM)
Tanrım! Bazen düşünüyorum da ,insanın hayatta en çok sevdiği varlık kendisinden kopartıldığında ,kimse ,kara kara adamların annelerini götürdüklerini bir türlü unutamayan çocuklar kadar bu acıyı keskin biçimiyle yaşayamaz!