Ozlem Gurbuz
@Dorukilgaz
19 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Şaheser” mi yoksa “şişirme” bir kitap mı?
“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Bitti...
İki saatte bitebilecek bir kitaptı ama günlerdir onunla yaşadığımı fark ettim.
Bitirdiğimde bir fikir sahibi olurum diyordum, şimdi bir yük kaldı sırtımda. Tamamlanırım dedikçe eksik kaldım. Bitiririm dedikçe yittim. Oysa daha başından belliydi sonunda ne olduğu, “Hemen söyleyeyim, bu kitabın sonunda başkahraman ölüyor. Hatta sonunda bile değil, daha ortasında…” Ve şu gerçek tokat gibi çarptı suratıma: “Bazı hikâyeler doğumla değil ölümle başlar.”
Ne zaman ölür insan?
Bedenin toprak altına girmesi bir ölüm için yeterli midir?
“Babam bir bahçe.” Güçlü bir metafor değil mi? Belleğimiz de bir bahçe aslında. Unutmaya çalıştıkça filizlenen, kurutmaya çalıştıkça yeşeren. Sahi, unutabildik mi yitirdiklerimizi? Hele ki bu yitip giden bir “babaysa”. Hâsılı kelam, baba eşsiz bir gölgedir, der 
M. Kemal Sayar, hesap sorar 
Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur 
Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? 
Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar 
Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.
M. Kemal Sayar, hesap sorar Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.Mikail Balcı isimli okura yanıt verildi
Ozlem Gurbuz
Kesinlikle incelemeleri okuyanlardanim. Kitaba başlamadan ve okuduktan sonra bazen de. Bana biraz şişirilmiş gibi gelen bir kitap oldu ya da o kadar şişirilmiş mesajlar videolar gördüm ki beklentim arttı ve beklentimi karsilamadi kim bilirrr...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitapla ilgili o kadar çok olumsuz yorum okudum ki kaç gündür kitaba adapte olmakta zorlanıyorum. Normalde dışarı her çıkmamda dahi yanına kitap alan ben, evde boş boş otursam da kendime iş çıkarıyorum okumamak için. Aslında okuduğum sayfa kadarıyla konuşacak olursam abartıldığı kadar kötü bir kitap değil ama sanırım yorumlardan fazlasıyla etkilendim. Beğenenleriniz varsa yorumlarda buluşalım, belki ben de bi gaza gelir hemen okurum🙏
Sarı Yüz 
R. F. Kuang
Sarı Yüz R. F. KuangOzlem Gurbuz
Maalesef bence de abartılmış bir kitaptı 😔
seda ergençİnsan ve Duygular
Öyküde, günlük 16 Kasım Cuma gününden başlayarak 10 Aralık Pazartesi gününe kadar yirmi beşer günlük bir zaman zarfının içinde iki ana karakterin öyküsü başlamış ve bitmiştir, Çift
sayfalarda yani kitabın sol sayfaları anlatıcı erkek karakter Ekmel Bey'in günlükleri; tek
sayfalarda ise anlatıcı kadın karakter Derya'nın günlükleri yer almıştır.
Ayfer Tunç, kaleme aldığı bu eserinin yapısı için şunları dile getirmiştir,
"Ister önce Ekmel'in hikäyesini okur bitirirsiniz yani sadece sol sayfaları ya da
önce Derya'nın hikayesini okursunuz yani sağ sayfaları, Isterseniz de karşılıklı okursunuz,
Çok okuma önerisi sunan bir hikaye olsun istedim, Çünkü ben de yazarken öyle yaptım.Kimi zaman arka arkaya, kimi zaman karşılıklı yazdım" (Ayfer Tunç'la Söyleşi, Milliyet 2003)
Ekmel Bey avukatlık mesleğini bırakmış, karısından, kızından ve insanlardan uzak,
iletişimini koparmış, yalnız, mutsuz ve bunalımlı bir tiptir. Kendini korunaklı hissettiği yer olan babasından kalma evde, gündelik yaşayışlarını ve geçmişini anlatır.
Günlüğünün başlangıcında ölümle bir pazarlık içine girer, günlük tuttuğu defterin sayfaları bittiğinde ölümünün de geleceğini düşünmekte ve istemektedir Ekmel beyin anne ve babası arasında ki sevgisizlikte çarpıcı bir şekilde anlatıda dile getirilmiştir. Annesi tarafından babasına karşı olan bir sevgisizlik söz konusudur. .Derya ise otuz yaşlarında eşinden aynılmış, yalnız yaşayan, hayatının merkezine abisini alan bir kadındır. Yıllar önce abisinin Suzan adındaki
sevgisiyle olan ilişkilerine kıskançlığıyla engel olduğu için pişmanlık duymaktadır. Suzan'ı
hem sevmiş hem de abisini paylaşamamıştır. Abisi de Suzan'ı yıllar önce bırakmış başka bir
kadınla evlenmiştir. Abisinin karısını sevmemiş, kendisinin de abisinin de Suzan'a haksızlık ettiğini düşünmüştür.
Ozlem Gurbuz
Bu Suzan defter kitabı değil miydi
Ozlem Gurbuz
, bir kitap okudu5/10
3 günde okudu
·Okunma: 13 Şubat 2021 16:29
·2021 10. kitabı
-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Ozlem Gurbuz
Okumasam da cok bırsey kaybetmem dıyecegım bir kitaptı maalesef