Bu kitabı Yusuf Atilgan' in Aylak Adam isimli romanından sonra okudum, Aylak kadar güzel olmasa da burada yazılan inceleme ve yorumlara katılmıyorum. Ana karakterin küçük bir kız için küfür içerikli bir kelime kullanmasından dolayı "aaaa iyi ki okumamışım" diyen insanlar, kitapta bu ifadenin küfür maksatlı değil tam tersi sevgi anlamlı söylendiğini bilemeden o kötü bir kitap damgasını vuruyorlar farkında değiller. Karakterin kendi içindeki seslerle, hayali seslerle ve eşyalarla sohbet edip tartışması benim hoşuma gitti. Ayrıca cinsiyetçi bir yaklaşım falan da yok aksine Müzeyyen güçlü ve mantikli bir kadın olarak çiziliyor. Ikili bir ilişkide artık nasıl üçüncü şahıs olunurun içsel çatışmalı bir anlatımı, okumayı düşünüyorsanız başkalarının ön yargılarını değil içinizdeki sesi dinleyin.