Nurefşan Ok
@Efsannur04
46 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Eksile eksile insan ,
Eksilmek , bazı şeyleri bırakmak . İnsan, insanlığından ötürü aciz . Canı yanabiliyor . Canı yansada ağlamayabiliyor. Bazen o kadar kalabalık oluyor ki insan ağlamaya bile yer bulamıyor . Canının acıması dünyasında her yeri kaplıyor . Adeta onu çepeçevre kuşatıyor
Sana onlari neden anlatmadim bilmiyorum
Belki herkes kendi telagina düstü
Belki sen yoktun
Belki bu mektup hig yazilmadi
Belki de bir kelebek
O kadar memnun ki rüyasindan
His uyanmak istemiyor uykusundan
Baskan, valinin bize tahil gönderecegini soyledi, fakat kimse bir sey göndermedi. Aslinda hiçkimse baskanin söyledigine inanmiyordu, ama inanmamaya da cesaret edemiyorlardi. Umudumuzu yitirirsek nasil yaşardık?
Gergekten zor bir yolculuktu. Fengxia'nn yüzüne bakmamaya çalistim; sadece yürüyordum. Rüzgar yüzüme dogru esiyor, boynumdan içeri giriyordu. Hava kararıncaya kadar yürudük. Fengxia elleriyle gömleğimi kollarindan tutmaya devam ediyordu, hiç sesi çıkmyordu. Aksam karanliğinda bir taşa takıldı ve yere düstü. Ayagini ovalamak için yere cömeldim, kollarinı boynuma doladi. Elleri buz gibi olmustu, cansiz gibiydi. Yolun geri kalan kisminda Fengxia'yı ben tasidim. Kasabaya varmistik. O ailenin evine yaklasica bir sokak lambasinin altinda durdum, Fengxia'yı yere indirdim ve ona baktim. Fengxia iyi bir cocuktu, o zaman bile ağlamadı . Sadece gözlerini açti koca koca ve bana bakti.
Yüzünü oksamak için elimi uzattim; o da benim yüzümü oksadi. Yüzüme dokundugunu hissettigim anda onu o aileye geri vermekten vazgectim. Fengxia'yı sırtıma aldım ve eve dogru yürümeye basladim. Incecik ellerini boynuma dolamisti, bir süre sonra sımsıkı sarıldı bana. Onu eve götürdüğümü biliyordu.