Yasin
@El_Fakir
5 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Doğa insanın varoluş biçiminden uzaklaştıkça, insan sahip oldukça varolabileceğine inanmaya başladı. Diğer insanları ihtiyaçlarını karşılayacak nesneler olarak algıladıkça, "ilişki adına ilişki" yaşayabileceği kimsesi kalmadığından giderek yalnızlaştı; kalabalık içindeyken, dostum dediği kişilerle, hatta aile içi beraberliklerinde. maskelenmiş yalnızlık, hayatı da sahip olunan şey haline getirdiği, hayata yakılan ağıtlar sıradanlaştı, Tanrı kendisinden bir şeyler beklenen, hatta talep edilen bir konuma indirgendi. ben ve hayatın tek olduğuna, üstelik başkalarının hayatları kaynaşıp benlik sınırlarını yitirmeden bir bütüne katılabildiği oranda hayat olabileceğine göre, ben ve hayatım diye bir ikili nasıl olabilir ki? Ama azımsanmayacak sayıda insan, farkına varmadan, kendisi ve hayatından oluşan bir ikilinin yalnızlığına kilitlenip kalıyor.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"benim yaşama amacım bundan..." diyerek baş parmağı ile gövdesini gösterip devam etti "bu sefil canlı hücrelerden tamamen ayrı. Yaşamımın bir niçini var, nasılına da tahammül gösterecek güce sahibim."
Puan vermedi·200 syf.·
2020 56. kitabı
Eğer her birimiz bir alem isek her birimizin ayrı bir başa ihtiyacı var demektir. Kendini yetiştirmeden şefini arayan nesil ekilmeden sulanan fidana benzese gerek. Alıcı kabiliyet ile yüklü olup da görebilen göz için üstümüzde ve etrafımızda şef çoktur. Sonsuz alemlerle dolu kainatımızda ancak ümitsizler barınacak yer bulamaz. Böyle büyük bir tarih ve milletin çocuğu iradesine Önder bulamazsın; bu hal, ümitsizliğin en karanlık kuyusuna baktığımızı göstermektedir. kendisine şef ve Önder arayan Müslüman Türk çocuğu, eğer kendinde irade kuvveti varsa, onu tarihte ve toprağın altında bulacaktır. Ancak kur'an'daki sonsuzluğu görmeyen, ummandaki benliğini tanımayan şaşkın hasta, şefini nerede bulsun? Ağlarsa da inlerse de haklıdır. Yokluk onun kendindedir. İradesinin felce uğratan kendindeki zehirdir. Şefleri büyük sürünün önünde değil, her birimizin iradesinin daha içinden arayalım. Şefimiz aşkımızdır. Onun kalbimizde alkışlayalım. Bütün bir ömür dövülen kalp en büyük ve cesur önderdir.
