Insan binlerce yıldır kendisiyle boş yere savaşmış durmuş ve ruhunu hala acıdan kurtaramamış; insanın bu esir ruhunun takassizliği artık dehşet verici, korkunç boyutlara varmış, ama nihai yargıç hala herkesi geleceğim diyerek oyalıyor... Oysa hiçbir zaman gelmeyecek, bak benden sana söylemesi: Şu yaşamda hep bir başınayız ey insan evladı!
Düşüncelerini kıskanıyorum bu gece. Her zamankinden daha candan kılıyorlar seni, fakat nedense başka yerlerde gezindiklerini, burada, benimle olmadıklarını hissediyorum .
Insan kalbi öylesine acayip ki, bir zamanlar tüm aklıma egemen olan ve tüm ruhumu dolduran bu insanı onca yıl boyunca bir kez olsun aklıma getirmemiştim.