Bay E
@Emresrfl
Bunalıyoruz çocuk, bunalıyoruz
Biçim veremediğimiz şeylerin
Biçimini alıyoruz.
Şu anda okuduğu kitap
canımı yumruk gibi sıkan aşkın diğer yarısıyım
düğümlü kaburgası yalnızlığın nasıl çözülür
bitmezoğlu bitmez bir sıkıntı mavnalarla aramda
kim ne sırtlanırsa ona düşman
ben tenhası dünyanın, bunlar omuzlarım
Reklam
Harun, köyünün tozunu toprağını, tarlalarını, rüzgârını, kayalarını; durgun, dümdüz, ağırbaşlı bozkırını ve ses vermez derin gecelerini de yanında getirmiş, onları gittiği her yere götüren bir çocuktu: kaşlar tozlu sarı, saçlar akşamüstü yeline tutulmuş ekin dalgalı. Pek konuşmazdı; çok şey biliyor, çok şey düşünüyor gibi suskundu. Tıpkı bozkır gibi... Bozkır da öyledir ya, bitip tükenmezliğinde, sararıp solmuşluğunda, güneşe, rüzgâra, kara, yağmura karşı sere serpe uzanmışlığında kendini gizlemeden ele verir de, koynunda sakladığı bir deresi, alçacık bir tepesinde yapayalnız bıraktığı bir ağacı, birbiri ardına devrilen tepelerinde ufku aramaktan yorgun düşmüş bir yoluyla pek çok sırrı saklar gibidir. Ne var ki ortada sır yoktur. Hepsi budur. Harun da buydu.
Şimdi, hayatta Hami, İlhami, Selami vardı, oluyordu. Ama Peyami! Kırk yıllık ömrü hayatımda bildiğim, duyduğum tek bir Peyami olmuştu: Peyami Safa. O da tarihe aitti. Hatta sadece edebiyat tarihine. O da meraklısı için. Ondan başka ve ondan sonra memlekette hiçbir Peyami olmamıştı. Çünkü Peyami adı Peyami Safa’nın kendisiyle birlikte ölmüştü. Hayat öyledir, isimler ölür. Peyami de ölmüştü. Yeni nesil anneler babalar, yani tahminen 950ler’den itibaren anne baba olanlar onun adını taşıyan bir çocukları olsun istememişlerdi. Çünkü sakattı Peyami Safa. Fakirdi. Yetimdi. Kavgacıydı. Tipsizdi. Yalnızdı. Evet yazardı ama yazmasaydı belki daha iyiydi, daha adı verilebilirdi. Verilmedi. O meşhur olduktan itibaren ve öldükten sonra doğan tek bir çocuğa bile verilmedi bunca yıl. Çünkü isim benzemektir, dilektir. İsim devamdır. Anneler babalar hayatta yeni bir Peyami istemediler. Eskisini de olduğu yerde, hiç ellemeden, öylece bıraktılar. O da tabii, zavallı, hiç ellenmeden, öylece kaldı.
Sayfa 33 - Can Yayınları
Puan vermedi·72 syf.·
3 günde okudu
·2020 3. kitabı
Şehrin bir önemi yok, eğer intihara meyilliysen önce bir parka gidersin! Şehir içinde bir park. Beş yüz metre ileride bilirsin ki binalar var, binaların balkonlarında insanların sigara içtiğini, parkı uzaktan yakından seçmeye çalıştığını, ilginç bir şey olsa da seyirlik malzeme çıksa diye hevesle beklediğini, trafik kazası görür müyüm acaba diye haz beklentisi içinde balkonda oturduğunu bilirsin. Park şehrin içinde intihara meyillileri kendine çeken bir mabet gibidir.
Reklam