Ama gönlümün derinliklerinde şu dünyada en çok sevdiğim insanın bile beni anlamadığını düşünmek beni üzerdi. Beni anlamasını sağlayacak bir yol olsa da ona kendimi anlatacak cesareti bir türlü toplayamamak beni gitgide daha da perişan ediyordu.
Başkaları için iyi olmak çok kolay, kendimiz içinse çok zor. Çünkü bize teşekkür edecek kimseyi göremeyiz, duygularımızı okşayacak bir el yoktur, bunun için kendimize iyi olmak zordur.
Her zaman böyleyimdir, hayallerime sığınırım, onların insanı kıstıran bir yanı yoktur, tam tersine kıstırılmışlıktan kurtarır, daha doğrusu avutur. Sen hayallerinle avun, derler beni yakından tanıyanlar zaten. İnsana rahat bir soluk alacak kadar kenara çekilmeyi bile çok görüyorlar. Kim haklı bilmiyorum, bunları düşündükçe her zaman kafam karışır. Kimseye anlatmasam da kendime açıklayabiliyorum hâlimi, bu da beni biraz olsun rahatlatıyor ama insanlar, bırakmıyorlar ki kimseyi kendiyle baş başa.