Kendimi onun bakışlarının içine yerleştirdim, o bakışı kendi içimde kurdum; ve o bakışın içinden kendi aksini çıkarttım. Şimdiye kadar hiç böyle görünmemiş, hiç böyle bir izlenim bırakmamıştım, hayatımın hiçbir anında. Ne okulda, ne üniversitede, ne de işimde. Başkaları da aynı şeyi mi hisseder? Kendi dış görüntülerini tanıyamadıkları olur mu? Görüntülerinin onlara yamultulmuş, kaba saba bir sahne dekoru gibi geldiği olur mu? Başkalarının onları algılayışıyla kendi kendilerini algılamaları arasındaki uçurumu dehşetle fark ettikleri olur mu?