Fozyum
@Fozyum
Zaten kadınlar pek acayip mahluklardı. Bütün hatıralarımı toplayarak bir hüküm vermek istediğim zaman, kadınların hiçbir zaman sahiden sevemeyecekleri neticesine varıyordum. Kadın sevebileceği zaman sevmiyor, ancak tatmin edilmeyen arzulara üzülüyor, kırılan benliğini tamir etmek istiyor, kaybedilen fırsatlara yanıyor ve bunlar ona aşk çehresi altında görünüyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Senin de durumun belli, Lespere. Her şey sona erdi. Artık hiçbiri yaşanmamış gibi, öyle değil mi?”
“Hayır.”
“Bir şey bittiğinde aslında hiçbir zaman yaşanmamış gibi olur. Şu an senin hayatın benimkinden iyi mi? Asıl önemli olan şu andır. İyi mi benimkinden? İyi mi?”
“Evet, iyi!”
“Nasıl!
“Çünkü düşüncelerim var, hatırlıyorum!” diye gücenmiş bir şekilde haykırdı Lespere uzaklardan, iki eliyle anılarını göğsüne bastırarak. Ve haklıydı. Başından bedenine soğuk suların aktığı hissine kapılan Hollis, Lespere’in haklı olduğunu biliyordu. Anılar ve hayaller arasında fark vardı.
Bazı insanların ömrü vakit kazanmakla geçer… Ben zamana, kendi zamanıma çelme atmakla yaşıyordum.
“Biz ayakkabı giymeyiz.” “Ne yani, karşımda bir gezegen dolusu Oklahomalı mı var? Bak, Joe, biz bunun icabına bakarız. Bir kampanya yaparız, herkes utancından ayakkabı giyer. Sonra onlara bir de ayakkabı boyası satarız!”
Sayfa 179
Eğri şamdanda çoktan sönmeye yüz tutan mum, bu perişan odada, bu ölümsüz kitabı okumak için çok tuhaf bir biçimde bir araya gelen bu katille fahişeyi donuk bir biçimde aydınlatıyordu.
