Eğer ben kendi şiirlerimde ayrılığın, uzaklaşmanın övgüsünde bulunmuşsam, kavuşma gününün çabucak gelmesini arzuladığım içindir; her gün kavuşma olsun, her gün vedalaşma olsun diyedir.
Ey bir kolyede incilerin dizilişi gibi, kendisinde güzelliğin ahenkle dizildiği sevgili!
Yüzüm mutluluktan parlarken, nasıl oluyor da ölümüm kasıtlı olarak senin elinden oluyor?
Halifelerin halılarını çiğnedim, kralların toplantılarına katıldım. Fakat aşığın sevgilisine karşı gösterdiği korku ile karışık saygıya denk bir saygı görmedim.