Gamze duran
@Gamzeli29
Herkesi dışarıda bırakmıştım; bu, kendime zarar vermekten kaçınmanın bildiğim tek yoluydu.
“Ondan nefret ediyorum,” dedim. “Çok uzun zaman ondan nefret ettim. Dönüştüğü kişiden, beni dönüştürdüğü kişiden nefret ettim ama eğer ona bir şey olursa… Onu kaybedersem …” Gözlerimi kapattım. “ O benim baban Grace. Sahip olduğum tek kişi ve eğer onu kaybedersem dünyamı kaybederim. “
Gözlerim onunkilerle kenetlendi, sözleri sertleşmiş olsa da bakışları öyle değildi. Gözleri sadece hüzünlüydü. Ah Jackson. Bu kadar üzgün, öfkeli ve dağılmış olmak için çok gençti.
insanları uzaktan yargılamak kolay. Kendi dünyanın dışında olan birine bakmak ve o insanların kim olduğuyla ilgili genel yorumlar yapmak, yargılamada bulunmak kolay. Çünkü diğerlerinin kusurlarını gördüğünde, nedense kendi kusurlularının onunkilerden daha iyi olduğunu savunabiliyorsun. Fakat yakından baktığında, yanındaki kişiye gerçekten baktığında, hemen hemen aynı şeyleri göreceksin. Umut, sevgi, korku, öfke. Bir kere yakından baktığında hepimizin birçok yönden benzer olduğumuzu göreceksin. Hepimizin kanı kırmızı akıyor ve canavarların kalpleri bile kurulabiliyor. Sadece hep yakından bakmayı hatırlamalısın.
İnsanların güzel şeylere değil, gerçeklere ihtiyacı var. Bir adamın senin üzerinde bu türden bir etkisinin olmasını saçma buluyorum. Biraz kendine saygın olsun. Duygularının tam kontrolünü seni bir gram umursamayan birine vermen delilik.
Annemin nefes alamayacak kadar üzgün olmasından nefret ediyordum.