“İnsanlar birbirlerini tanımadan konuşuyorlar. Herkes kendi içindeki yalnızlığı başkalarının sesiyle doldurmaya çalışıyor ama kimse kimseyi gerçekten duymuyor.
Belki de en büyük yalnızlık, kalabalığın ortasında anlaşılmamaktır. İnsan, kendini anlatamadıkça içinden eksiliyor; her sustuğunda biraz daha kayboluyor.”
Bir şeyi gerçekten istediğin zaman, bütün evren onu gerçekleştirmen için iş birliği yapar. Ama insanlar çoğu zaman kalplerinin sesini dinlemekten korkarlar. Çünkü kalp, acı çekebileceğini bilir.
Oysa acı çekmekten korkmak, acının kendisinden daha kötüdür. Ve hiçbir kalp, hayallerinin peşinden gittiği sürece gerçekten acı çekmez; çünkü o yolculuktaki her an, Tanrı’yla ve sonsuzlukla bir karşılaşmadır.”