Greydate
@Greydate
728 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Albert Béguin, Carus'a göre gerçek düşsel sentezin, ruhsal varlığın evrensel bir gerçeklikle bütünleştiği derinlikte bir sentez olduğunu hatırlatmıştır. Kimi
düşçülere göre, su ölümün evreni'dır. O zaman Ophelialaşma tözseldir, su gececidir. Onun yanında her şey ölüme doğru gider. Su gecenin ve ölümün bütün güçleriyle konuşur. Aynı şekilde, Paracelsus'a göre, ay suyun tözüne, onu bozacak bir etkiyle girer. Uzun süre ay ışığına maruz kalan su zehirlenmiş bir su olarak kalır. Bu maddesel imgeler Paracelsus'un düşüncesinde o kadar etkilidirler ki, bugünün şiirsel hayallerinde bile hâlâ canlıdırlar.
"Ay etkilediği kimselere Styks'in suyunun tadını verir," der Victor-Émile Michelet. İnsan durgun bir suyun yanında düş kurmuş olmanın doğurduğu hastalıktan hiçbir zaman iyileşmez...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Uzam ile zaman, ancak ansal gelişim süreci içinde "değişmez"
kavramlar olmuşlardır. Bu dönüşüm, daha çok ölçünün ortaya çıkarılması sayesinde olmuştur. Zaman ile uzam, kendinde, yokluktan oluşurlar. Onlar, bilinçli usun ayırtedici etkinliğinden doğan, varsayımsal kavramlardır; devinen cisimlerin davranışlarını betimlemede vazgeçilmez yerlemlerdir. Dolayısıyla, uzam ile zaman ruhsal kökenlidir. Kant'ı onları önsel kategoriler saymaya iten gerekçe de buydu belki. Uzam ile zaman devinen cisimlerin görünür nitelikleri ise; bunlar gözlemcinin entellektüel gereksinimleri için yaratılıyorlarsa, ruhsal koşulların onları göreli kılmasında şaşılacak bir şey kalmaz. Tersine, böylece onların ruha göre olmaları olasılık sınırlarına getirilmiş olur. Bu olasılık, ruh dışarıdaki cisimleri değil, kendini gözlerken ortaya çıkar.
Ya şimdi, bu ölüm sessizliği, yaşamımın gecesi ve
boşluğu nerede kalmışlardı? Tüm acımaya değer ölümlülük neredeydi?
Kişioğlu, silik anısı belleğinin bir köşesinde sıkışıp kalmış uçmağa yeniden ulaşmak için can atar. (...) Her şey bitip tükendikten sonra her şeyin yeniden başlayabileceğine, biten bir yılın ardından yeni bir yıl geldiği gibi o uçmağa dönülebileceğine inanmak güç artık
En azından sadece insani, sadece imal edilmiş bir düzen tarafından yanlış bir güvenlik duygusuyla uyutulmuyorsunuz. Nihai düzeni anlık algılayışınıza güvenmek zorundasınız.
