Böyle söyleyince ne kadar güzel değil mi? Ne kadar şiirsel. Gerçekte ise kadınlar tarlaya giderdi. Hepsi buydu. İş için uyanırlar yani. Yine ne kadar realistim.
-İnsanların gerçek yüzlerini, kızgınlıklarıyla birlikte açığa vuruşlarını görünce, saç diplerime kadar bir ürperti hisseder, bu gerçek doğanın insanın yaşamını sürdürmesi için gerekli bir yetenek olduğunu düşününce de tamamen ümitsizliğe kapılırdım.-
İnsan bazen azap verecek seviyede uzun bir sabır çölünde yürümek zorunda kalabilir.
Tam vazgeçtiğin zamanda bir bakmışsın ki baharın kıyısına varmışsın.
O kadar güzel kitap var okunacak, vakit yok. Kitapların mutlulukla alakası olduğu doğruymuş, uzaklaşmak zorunda kalınca anladım. Hayatın olağan akışında bir terapi gibiymiş. Neyse az kaldı eski rutinime geri dönmeye ❤️